ប្រវត្តិខ្លះៗពីចាស់ស្រុកនៅត្រើយម្ខាងជ្រោយចង្វារ

ថ្ងៃពុធ ទី២០ ខែមករា ឆ្នាំ២០១៦

IMG_0977នេះគឺជាការស្រាវជ្រាវតូចតាចមួយដែលពាក់ព័ន្ធនឹងតំបន់ភូមិសាស្ត្រដែលខ្ញុំនឹងមិត្តភក្តិបានធ្វើឡើង សំរាប់គម្រោងសិក្សាប្លង់សារៈមន្ទីថ្មីមួយ ដែលពួកខ្ញុំបានរើសទីតាំងនៅត្រង់ចំនុចត្រើយម្ខាង ទល់មុខនឹងសណ្ឋាគារសុខាសព្វថ្ងៃនេះ។ ពេលយើងធ្វើដំណើរតាមបណ្តោយសួនច្បារនៃសណ្ឋាគារសុខា យើងនឹងប្រទះឃើញនូវ យុទ្ធការ ដ៏ធំមួយដែលគួរជាទីចាប់អារម្មណ៍សំរាប់ខ្ញុំនិងក្រុមស្រាវជ្រាវក្នុងគម្រោងនេះ ហើយបើសិនជាអ្នកធ្វើដំណើរតទៅមុខបន្តិចទៀត យើងនឹងប្រទះឃើញវត្តមួយដែលមានឈ្មោះថា វត្ត ប្រជុំសាគរ ដែលជាទីតាំងតម្កល់នូវ យុទ្ធការដែលមានទំហំតូចជាងបន្តិច ដែលតាមសំដីចាស់ស្រុកបាននិយាយថា (វាគឺជាយុទ្ធការ ភេទ ញី និង ឈ្មោល) ស្លេសត្រឹមនេះ ខ្ញុំបានធ្វើដំណើរចេញពីវត្តនេះទៅទីសក្ការៈបូជាមួយទៀត ដែលកាន់តែមានរឿងហេតុប្រវត្តិនៃអតីតកាលកាន់តែគួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍ជាង យុទ្ធការនេះទៅទៀត គឺ ទីសក្ការៈបូជាសំពៅព្រះត្រ័យលក្ខណ៍។ បើចង់ជ្រៀបច្បាស់ខ្ញុំនិងធ្វើការរៀបរាប់តាមអ្វីដែលខ្ញុំបានធ្វើការសើបសួរដូចខាងក្រោមនេះ៖

ប្រវត្តិខ្លះៗពីយុទ្ធការ ញី ឈ្មោល ពីវត្តប្រជុំសាគរ

តាមការរៀបរាប់របស់ចាស់ស្រុកម្នាក់ដែលកំពុងអង្គុយជជែកគ្នាជាមួយនឹងព្រះសង្ឃដែលរៀបចំមន្តចេញធ្វើបិណ្ឌបាត្របានមានប្រសាសន៍ត្រួសៗថា៖ យុទ្ធការទាំងគូរនេះបានរកឃើញតាមរយៈការយល់សប្តិរបស់បុរសម្នាក់ កាលពីប្រមាណជា ២ ទៅ ៣ ឆ្នាំមុននេះទេ ហើយក៏បានឲ្យឈ្មោះថាជាយុទ្ធការ ញី ឈ្មោល ដោយសព្វថ្ងៃបានយកទៅដាក់តាំងនៅសួនច្បារតាមបណ្តោយសណ្ឋារគារសុខា (យុទ្ធការឈ្មោល) នឹងមួយទៀតស្ថិតនៅក្នុងវត្តនេះដូចដើម។ ស្តាប់ទៅវាពិតជាមានចង្ងល់ និងគួរឲ្យចង់ដឹងបន្តទៅទៀតណាស់ តែដោយសារការសាកសួររបស់ខ្ញុំបានតែត្រឹមប៉ុណ្ណេះខ្ញុំក៏បន្តទៅទីសក្ការៈមួយទៀតដែលនៅមិនឆ្ងាយពីវត្តនេះប៉ុន្មានទេ។

ខ្លះៗអំពីទីសក្ការៈបូជាសំពៅព្រះត្រ័យលក្ខណ៍

កំពុងតែធ្វើការជូនដំណើរភ្ញៀវទេសចរជIMG_0974នជាតិបរទេសមួយរូបក្រោយពីការ រៀបរាប់អំពីប្រវត្តិនៃទីកន្លែងបូជានេះដែរ ពួកខ្ញុំក៏បានចូលខ្លួនទៅជំរាបសួរនឹងធ្វើការអុជធូប ចងអំបោះក្រហមដើម្បីសុំក្តីសុខពីកន្លែងសក្ការៈបូជានេះ មុននឹងធ្វើការសាកសួរអំពីប្រវត្តិនៃទីកន្លែងនេះផងដែរ។ លោកយាយបានលើកឡើងថា គឺទើបតែនឹងមករស់នៅទីនេះ ដូចនេះការរៀបរាប់ក៏មិនសូវបានក្បោះក្បាយប៉ុន្មានដែរ។ កាលពីដើមឡើយទីនេះគឺគ្មានកោះអ្វីឡើយ ដោយការជាប់គាំងនូវសំពៅមួយដ៏ធំដែលមានឈ្មោះថា សំពៅព្រះត្រ័យលក្ខណ៍ នេះឡើងទើបមានការកកើតឡើងជាទីទួលមួយមកទល់នឹងសព្វថ្ងៃនេះ ហើយប្រជាជនក៏បានធ្វើការគោរពបូជាទីសក្ការៈនេះមកទល់នឹងសព្វថ្ងៃ ដោយបានសាងសង់ជាទីសក្ការៈនេះឡើង ដោយពីមុនឡើយគឺជាសំណង់ធ្វើអំពីឈើ តែដោយសារតែការវិវឌ្ឍន៍នៃអាយុកាលបានជម្រុញឲ្យមានការផ្លាស់ប្តូរមកជាសំណង់បេតុង ដែលរចនាឡើងជារូបរាងនៃសំពៅនោះទៅវិញ…។

 

ព្រឹកនេះ

សប្បាយរហូត!​​ ខ្ចិលនឹងកើតទុក្ខ

សប្បាយរហូត!​​ ខ្ចិលនឹងកើតទុក្ខ

តាំងតែពីចូលរៀនសកលវិទ្យាល័យមក អ្វីៗត្រូវផ្លាស់ប្តូរខុសឆ្ងាយពីមុន ដើមឡើយទោះមានលុយក៏ត្រូវនៅផ្ទះធ្វើអ្វីផ្សេង តែដល់ពេលនេះបីដូចជាមានស្លាបអាចហោះហើរគ្រប់ទីកន្លែង។ គិតច្រើន លេងច្រើន ហើយចំណាយពេលតែជាមួយនឹងអ្វីដែលថ្មី សំរាប់ថ្ងៃឈប់សំរាក។ សំរាប់និសិត្សឆ្នាំទី១ដូចខ្ញុំបែរជាត្រូវយកការងារមកឡូកឡំជាមួយនឹងការសិក្សា ធ្វើឲ្យរស់នៅរបស់ខ្ញុំកាន់តែខុសឆ្ងាយពីមិត្តភក្តិ។ មើលទៅពួកគេអាចប្រើប្រាស់ពេលវេលារបស់ពួកគេ ដើរលេងសប្បាយ សុីចុកបានគ្រប់គ្រាន់ មានអ្វីៗ ហើយមិនបាច់ខ្វល់រឿងលុយស្អីសោះ!​។ តែបើគិតមកមើលខ្លួនឯងក៏កាន់តែឆ្ងាយពីពួកគេទៅវិញ មានអ្នកខ្លះគេច្រនែននឹងខ្ញុំ ដែលរៀនបណ្តើរមានការងារធ្វើបណ្តើរ មិនហត់សុំលុយម៉ែ” ខ្ញុំលឺពាក្យទាំងនេះម្តងៗ ចូលចិត្តដកដង្ហើមធំហើយដើរចេញ ទៅរអ៊ូម្នាក់ឯង ពីនេះពីនោះហើយក៏ត្រឡប់មកផ្ទះវិញ។

មួយព្រឹកសំរាប់ការងារនៅសាលា ងាកប្លង់ ងាកគំនូរ ងាកAssignment ងាកបាតកថា ចប់ស្រេចកាលណាត្រឡប់មកផ្ទះធ្វើម្ហូបហូបជាមួយប្អូនស្រី ឲ្យលុយប្អូនទៅសាលា រួចស្លៀកពាក់ខោអាវទៅធ្វើការ។ ជារៀងរាល់ថ្ងៃខ្ញុំក្លាយទៅជាមនុស្សតែលតោលដូចខ្មោច ដោយសារតែមកពីសាលាហត់ហើយ ត្រូវមកអង្គុយធ្វើការក្នុង Office តែម្នាក់ឯងមុនមេ គ្មាននរណានិយាយជាមួយ ហើយត្រូវអង្គុយស្តាប់មេស្តីឲ្យបុគ្គលិកផ្នែកផ្សេងៗដែលមកជួប ពេលខ្លះស្តាប់មេដកដង្ហើមធំ ថែមទៀតល្វីងមុខជាមួយការងារប្រញាប់ប្រញាលសំរាប់ពេលខ្លះ។ តែមិនដឹងឡើយថា តាំងតែពីចូលធ្វើការមក មេមិនដែលស្តីឲ្យឡើយ ហើយថែមទាំងជួយនែនាំបង្រៀនបានច្រើនទៀត បែបនេះហើយដែលធ្វើឲ្យខ្ញុំមិនទាន់ដាក់ពាក្យឈប់ធ្វើការឆាប់ៗ ស៊ូនៅរហូតដល់ចូលឆ្នាំទី២សឹមឈប់។ បើគិតមើលអ្វីដែលបានជួបរៀងរាល់ថ្ងៃនេះ ពិតជាហត់ខ្លាំងដែរ ដែលត្រូវអង្គុយមើលនាឡិកា នឹងអាលបានទៅឲ្យទាន់ម៉ោងរៀនអង់គ្លេស ហើយត្រូវបន្តរៀនកុំព្យូទ័របន្ថែមទៀត ព្រោះបើមិនឆ្លៀតទេរៀនសកលមិនទាន់គេឡើយ។

ទម្លាប់អាក្រក់គឺតម្រូវឲ្យខ្ញុំចូលដេកឲ្យបាន៧ម៉ោងក្នុងមួយថ្ងៃ ព្រោះទុកកំលាំងរៀននឹងធ្វើការឲ្យបានល្អ ចឹងហើយទើបខ្ញុំរៀនមិនសូវពូកែ​ ព្រោះតែមិនសូវមានពេលមើលមេរៀនច្រើនដូចគេ។ មិនទំនេរឡើយ ថ្មីៗនេះមានរបររកស៊ីថ្មីគឺរចនាអាវយឺតខ្លួនឯងលក់យកលុយបន្ថែមបង់ថ្លៃទឹកភ្លើងនឹងដើរលេង។ សង្ឃឹមថាមួយចំនួនធ្លាប់ឃើញអាវរបស់ខ្ញុំ។ ថ្មីៗនេះគម្រោងចុះជួយក្មេងកំព្រា Run For Social ត្រូវបានសំរេចយ៉ាងជោគជ័យ (មិនយកទុក្ខដាក់ខ្លួនទេ ដែលរវល់ហើយនៅមិនសុខរកអីធ្វើបន្ថែមទៀត) តែត្រូវតែធ្វើឲ្យបានល្អ ព្រោះខ្ញុំលក់អាវដើម្បីជួយដល់ក្មេងៗដែលកំពុងបាត់បង់ការសិក្សា។

សំរាប់ព្រឹកនេះត្រូវរក មេផ្តាំឲ្យរកConcept ថ្មីសំរាប់ការងារបន្ទាប់ តែក៏នឹកឃើញបើកប្លក់មើលថាមានអត្ថបទអីខ្លះអាន ហើយក៏អាប់ដេតអីថ្មីមួយសំរាប់ជាការរំសាយអារម្មណ៍ កុំថាខ្ញុំមិនដែលចូលមកលេង ដល់ពេលចូលមកម្តងក៏រអ៊ូតែពីរឿងខ្លួនឯងអី។

សាក​ប្រើ​ Pan pad គូរ​រូប​លេង​

ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​ថា​ត្រូវ​ប្រើ​កម្ម​វិ​ធី​អ្វី​ដើ​ម្បី​អោយ​សម​តាម​ស្តង់​ដា​ក្នុង​ការ​គូរ​រូប​បែប​នេះ​នោះ​ទេ​ ទើប​ជ្រើស​រើស​កម្ម​វិ​ធី​ អ៊ី​ឡាស់​ យក​មក​ប្រើ​សាក​មើល​ ព្រោះ​អី​វា​គឺ​ជា​កម្ម​វិ​ធី​កំ​ពូល​ពេញនិ​យម​បាត់​ទៅ​ហើយ​! ::):):.។
ចំ​ពោះ​អត្ថ​ន័យ​របស់​រូប​ភាព​នោះ​ ខ្ញុំ​មិន​ទាន់​មាន​គំ​និត​នឹង​បញ្ចេញ​អ្វី​នោះទេ​ ព្រោះ​ជា​ការ​សាក​ល្បង​ មាន​អ្នក​ខ្លះ​ក្នុង​ហ្វេស​បុក​សួរ​ថា​ ក្នុង​សាច់​រឿង​អ្វី​ ខ្ញុំ​ប្រាប់​ថា​ ឈុត​សៀម​វៃ​ជា​មួយ​ខ្មែរ​ ក្នុង​រឿង​ព្រះ​បាទ​ជ័យ​វរ័្មន​ទី​ ៧​ ព្រោះ​សំ​លៀក​បំ​ពាក់​បង្ហាញ​ពី​ទិដ្ធ​ភាព​របស់​ជន​ជាតិ​នោះ​ស្រ​ដៀង​មែន​ ហហេហេ អរ​គុណ​បង​ប្អូន​ដែល​បាន​ចូល​មក​លេង​ ព្រោះ​ខ្ញុំ​រាល់​ថ្ងៃ​បាន​តែ​ដើរ​លេង​ផ្ទះ​គេ​ ផ្ទះ​ខ្លួន​ឯង​ខ្ញុំ​មិន​សូវ​បាន​មក​អាប់​ដេត​អ្វី​នោះ​ទេ ។

បាត់​ខ្លួន​

វា​គឺ​ជា​ល្អាង​ឃុំ​ព្រ​លឹងមនុស្សរស់……

ពី​កម្ម​វិ​ធី វិ​ទ្យុ​មួយ​ដែល​កំ​ពុង​តែ​មាន​ការ​ពេញ​និ​យម​ពី​ស្រ​ទាប់​មិត្ត​យុ​វវ័យ​……

នរណា​មិន​ខ្លាច​ខ្មោច​? កម្ម​វិ​ធី​វិ​ទ្យុ​មួយ​នេះ​វា​បាន​ល្បី​ពេញ​ទំ​ហឹង​ នៅ​ក្នុង​ផ្ទៃ​ប្រ​ទេស​នេះ​ពេញ​ទាំង​មូល​ ហើយ​ក៏ បាន​ក្រប​ដណ្តប់​ពេញ​ទំ​ហឹង​ទៅ​លើ​ស្រ​ទាប់​​យុ​វវ័យ​ មួយ​ចំ​នួន​ធំ​ដែល​ តែង​តែ​នឹក​ឆ្ងល់​ នឹ​ងគិត​ថា​ តើ​ពិ​ភព​លោក​ដ៏​អស្ចារ្យ​មួយ​នេះ​ ពិត​ជា​មាន​ព្រលឹ​ង​ នឹង​វិ​ញ្ញាណ​ខ្មោច​តែល​តោល​មែន​ដែរ​ រឺ​អត់​” នេះ​គឺ​ជា​សំ​ដី​របស់​ក្មេង​ស្រី​ម្នាក់​ ដែល​មាន​អា​យុ​មិន​ទាន់​១៨​ឆ្នាំ​ស្រួល​បួល​ផង​ ហើយ​កម្ម​វិ​ធី បន្ទាប់​នៃ​វេ​លា​យប់​នេះ​ ជួប​ជា​មួយ​នឹង​ក្រុម​​សិ​ស្ស​សាលា​ អនុ​វិ​ទ្យា​ល័យ​មួយ​ក្រុម​ ដែល​ស្មាគ្រ​ចិត្ត​ ចង់​ដឹង​នឹង​ចង់​ឃើញ​ នៅ​អ្វី​ដែល​ពួក​គេ​ប្រ​ថុយ​​ព្រ​លឹង​​ដើ​ម្បី​នឹង​ទៅ​ជួប​ នៅ​ពេល​មិន​បាន​ប៉ុន្មាន​វិ​នា​ទី​ខាង​មុខ​នេះ​….

          នៅ​ទី​នេះ​គឺ​ជា​វាល​មួយ​ ដែល​មាន​តែ​ស្មៅ​ដុះ​ពាស​វាល​ពាស​កាល​ ក្រុម​អ្នក​ចាត់​ការ​ពី​នាក់​ បាន​ដើរ​កាន់​កា​មេ​រ៉ា​ នឹង​ម៉ា​ស៊ីន​ស្រូប​សំលេង​ដើរ​មក​តាម​ពួក​យើង​ នឹង​មាន​គ្រូ​ខ្មោច​ម្នាក់​ ដើរ​បាច​ ក្រ​ដាស​ស នាំ​មុខ​ផង​ដែរ​ នៅ​ពេល​ដែល​អា​ចារ្យ​ជ​រា​ម្នាក់​បាន​និ​យាយ​ពី​ដំ​ណើរ​ដើម​ទង​ដែល​ទាក់​ទង​ជា​មួយ​នឹង​វាល​ដ៏​ធំ​ល្វឹង​ល្វើយ​មួយ​នេះ​ប្រាប់​ពួក​យើង​ គឺ​ធ្វើ​អោយ​ម្នាក់​ៗបាស់​រោម​ខ្ញាក នឹង​សឹង​តែ​មិន​ចង់​ចូល​រួម​កម្ម​វិ​ធី​នេះ​ជា​បន្ត​ ក៏​ប៉ុន្តែ​ដោយ​សារ​តែ​អ្នក​ចាត់​ចែង​កម្ម​វិ​ធី​បាន​ត​វ៉ា​ យ៉ាង​ដាច់​អា​ហាំង​ការថា​ មិន​អាច​បញ្ឈប់​ត្រឹម​នេះ​បាន​ទេ​ ព្រោះ​អ្វី​ៗ​ពួក​យើង​សុទ្ធ​តែ​ជា​អ្នក​រៀប​ចំ​​នឹង​ចង់​ចូល​រួមដោយ​ខ្លួន​ឯង​​ “កាល​ពី​ឆ្នាំ​១៧៦៣ វាល​នេះ​គឺ​ជា​កន្លែង​ កំ​សាន្ត​ដ៏​ធំ​មួយ​ ដែល​មាន​ប្រ​ជា​ជន​មក​ពី​គ្រប់​ទិស​ទី​ តែង​តែ​មក​ដល់​ទី​នេះ​ ដើម្បី​សប្បាយ​រីក​រាយ​ ហើយ​អ្វី​ដែល​ យើង​រាល់​គ្នា​កំ​ពង់​តែ​ឈរ​នៅ​ទី​នេះ​ នោះគឺគេ​ហៅ​ថា​កន្លែង​ ល្អាងដាក់​សាក​សព្វ” នៅ​ពេល​ដែល​លឺ​សំ​ដី​ដ៏​ព្រឺ​ព្រួច​មួយ​នេះ​ហើយ​ ម្នាក់​ៗ​ក៏​បាន​នាំ​គ្នា​ឆ្ងល់​ ហើយ​ក៏​មាន​ក្មេង​ប្រុស​​ម្នាក់​បាន​និ​យាយ​ចេញ​មក​ដោយ​សំ​ដី​កោង​កាង​ “ចង្រៃ​យ៎រ​! ឆ្កួត​វា​ទេ​អី! វាល​អោយ​ល្វឹង​ល្វើយ​! តើ​មាន​ល្អាង​ម៉ោ​ពី​ណា​ទៅ​វើយ​!!” នៅ​ពេល​ដែល​លឺ​ក្មេង​ប្រុស​ម្នាក់​នោះ​និ​យាយ​ចប់​ហើយ​ តា​អា​ចារ្យ​ក៏​ធ្វើ​មុខ​ដូច​ជា​ចង់​ស៊ី​ក្មេង​ម្នាក់​នោះ​ទាំង​រស់​អឹ​ញ្ចឹង​ ហើ​យក៏​បន្ត​និ​ទាន​ទៅ​ទៀត​ដោយ​ភាព​មិន​ចាប់​អា​រម្មណ៍​ ដែល​ធ្វើ​អោយ​ក្មេង​បុ្រស​ម្នាក់​នោះ​ សឹង​តែ​ហក់​ទៅ​វាយ​តំ​យ៉ាង​កំ​រោល​ តែ​ក៏​ត្រូវ​បាន​ក្មេង​ស្រី​ពីរ​បី​នាក់​ទៀត​ចូល​ទៅ​ឃាត់​ “ ថ្វី​ត្បិត​តែ​កន្លែង​នេះ​គឺ​ជា​ទី​កំ​សាន្ត​ដ៏​មាន​ប្រ​ជា​ប្រិយ៍​ភាព​ក៏​ពិត​មែន​ តែ​ក៏​តែង​តែ​កើត​នូវ​រឿង​ចំ​លែក​ៗ


Continue reading