បាត់​ខ្លួន​

វា​គឺ​ជា​ល្អាង​ឃុំ​ព្រ​លឹងមនុស្សរស់……

ពី​កម្ម​វិ​ធី វិ​ទ្យុ​មួយ​ដែល​កំ​ពុង​តែ​មាន​ការ​ពេញ​និ​យម​ពី​ស្រ​ទាប់​មិត្ត​យុ​វវ័យ​……

នរណា​មិន​ខ្លាច​ខ្មោច​? កម្ម​វិ​ធី​វិ​ទ្យុ​មួយ​នេះ​វា​បាន​ល្បី​ពេញ​ទំ​ហឹង​ នៅ​ក្នុង​ផ្ទៃ​ប្រ​ទេស​នេះ​ពេញ​ទាំង​មូល​ ហើយ​ក៏ បាន​ក្រប​ដណ្តប់​ពេញ​ទំ​ហឹង​ទៅ​លើ​ស្រ​ទាប់​​យុ​វវ័យ​ មួយ​ចំ​នួន​ធំ​ដែល​ តែង​តែ​នឹក​ឆ្ងល់​ នឹ​ងគិត​ថា​ តើ​ពិ​ភព​លោក​ដ៏​អស្ចារ្យ​មួយ​នេះ​ ពិត​ជា​មាន​ព្រលឹ​ង​ នឹង​វិ​ញ្ញាណ​ខ្មោច​តែល​តោល​មែន​ដែរ​ រឺ​អត់​” នេះ​គឺ​ជា​សំ​ដី​របស់​ក្មេង​ស្រី​ម្នាក់​ ដែល​មាន​អា​យុ​មិន​ទាន់​១៨​ឆ្នាំ​ស្រួល​បួល​ផង​ ហើយ​កម្ម​វិ​ធី បន្ទាប់​នៃ​វេ​លា​យប់​នេះ​ ជួប​ជា​មួយ​នឹង​ក្រុម​​សិ​ស្ស​សាលា​ អនុ​វិ​ទ្យា​ល័យ​មួយ​ក្រុម​ ដែល​ស្មាគ្រ​ចិត្ត​ ចង់​ដឹង​នឹង​ចង់​ឃើញ​ នៅ​អ្វី​ដែល​ពួក​គេ​ប្រ​ថុយ​​ព្រ​លឹង​​ដើ​ម្បី​នឹង​ទៅ​ជួប​ នៅ​ពេល​មិន​បាន​ប៉ុន្មាន​វិ​នា​ទី​ខាង​មុខ​នេះ​….

          នៅ​ទី​នេះ​គឺ​ជា​វាល​មួយ​ ដែល​មាន​តែ​ស្មៅ​ដុះ​ពាស​វាល​ពាស​កាល​ ក្រុម​អ្នក​ចាត់​ការ​ពី​នាក់​ បាន​ដើរ​កាន់​កា​មេ​រ៉ា​ នឹង​ម៉ា​ស៊ីន​ស្រូប​សំលេង​ដើរ​មក​តាម​ពួក​យើង​ នឹង​មាន​គ្រូ​ខ្មោច​ម្នាក់​ ដើរ​បាច​ ក្រ​ដាស​ស នាំ​មុខ​ផង​ដែរ​ នៅ​ពេល​ដែល​អា​ចារ្យ​ជ​រា​ម្នាក់​បាន​និ​យាយ​ពី​ដំ​ណើរ​ដើម​ទង​ដែល​ទាក់​ទង​ជា​មួយ​នឹង​វាល​ដ៏​ធំ​ល្វឹង​ល្វើយ​មួយ​នេះ​ប្រាប់​ពួក​យើង​ គឺ​ធ្វើ​អោយ​ម្នាក់​ៗបាស់​រោម​ខ្ញាក នឹង​សឹង​តែ​មិន​ចង់​ចូល​រួម​កម្ម​វិ​ធី​នេះ​ជា​បន្ត​ ក៏​ប៉ុន្តែ​ដោយ​សារ​តែ​អ្នក​ចាត់​ចែង​កម្ម​វិ​ធី​បាន​ត​វ៉ា​ យ៉ាង​ដាច់​អា​ហាំង​ការថា​ មិន​អាច​បញ្ឈប់​ត្រឹម​នេះ​បាន​ទេ​ ព្រោះ​អ្វី​ៗ​ពួក​យើង​សុទ្ធ​តែ​ជា​អ្នក​រៀប​ចំ​​នឹង​ចង់​ចូល​រួមដោយ​ខ្លួន​ឯង​​ “កាល​ពី​ឆ្នាំ​១៧៦៣ វាល​នេះ​គឺ​ជា​កន្លែង​ កំ​សាន្ត​ដ៏​ធំ​មួយ​ ដែល​មាន​ប្រ​ជា​ជន​មក​ពី​គ្រប់​ទិស​ទី​ តែង​តែ​មក​ដល់​ទី​នេះ​ ដើម្បី​សប្បាយ​រីក​រាយ​ ហើយ​អ្វី​ដែល​ យើង​រាល់​គ្នា​កំ​ពង់​តែ​ឈរ​នៅ​ទី​នេះ​ នោះគឺគេ​ហៅ​ថា​កន្លែង​ ល្អាងដាក់​សាក​សព្វ” នៅ​ពេល​ដែល​លឺ​សំ​ដី​ដ៏​ព្រឺ​ព្រួច​មួយ​នេះ​ហើយ​ ម្នាក់​ៗ​ក៏​បាន​នាំ​គ្នា​ឆ្ងល់​ ហើយ​ក៏​មាន​ក្មេង​ប្រុស​​ម្នាក់​បាន​និ​យាយ​ចេញ​មក​ដោយ​សំ​ដី​កោង​កាង​ “ចង្រៃ​យ៎រ​! ឆ្កួត​វា​ទេ​អី! វាល​អោយ​ល្វឹង​ល្វើយ​! តើ​មាន​ល្អាង​ម៉ោ​ពី​ណា​ទៅ​វើយ​!!” នៅ​ពេល​ដែល​លឺ​ក្មេង​ប្រុស​ម្នាក់​នោះ​និ​យាយ​ចប់​ហើយ​ តា​អា​ចារ្យ​ក៏​ធ្វើ​មុខ​ដូច​ជា​ចង់​ស៊ី​ក្មេង​ម្នាក់​នោះ​ទាំង​រស់​អឹ​ញ្ចឹង​ ហើ​យក៏​បន្ត​និ​ទាន​ទៅ​ទៀត​ដោយ​ភាព​មិន​ចាប់​អា​រម្មណ៍​ ដែល​ធ្វើ​អោយ​ក្មេង​បុ្រស​ម្នាក់​នោះ​ សឹង​តែ​ហក់​ទៅ​វាយ​តំ​យ៉ាង​កំ​រោល​ តែ​ក៏​ត្រូវ​បាន​ក្មេង​ស្រី​ពីរ​បី​នាក់​ទៀត​ចូល​ទៅ​ឃាត់​ “ ថ្វី​ត្បិត​តែ​កន្លែង​នេះ​គឺ​ជា​ទី​កំ​សាន្ត​ដ៏​មាន​ប្រ​ជា​ប្រិយ៍​ភាព​ក៏​ពិត​មែន​ តែ​ក៏​តែង​តែ​កើត​នូវ​រឿង​ចំ​លែក​ៗ


Continue reading

មួយរាត្រីភ័យបាស់សក់!!!!!!!

ថ្ងៃ​នេះ​សា​លា​មិន​រៀន​ទេ​ ​មិត្ត​ភក្តិ​ខ្ញុំ​ម្នាក់​ទើប​តែ​call​មក​ប្រាប់​អំ​ប្បាញ់​មិញ​ ​ទើប​បាន​ជា​មាន​ពេល​ទំ​នេរ​ មាន​អារ​ម្មណ៍​មក​ចុច​កំ​ព្យូ​ទ័រ​លេង​ឆាត​ក្នុង​ហ្វេស​បុក​ ​លេង​មួយ​ម៉ោង​ជាង​បាត់​ទៅ​ហើយ​ តែ​គ្មាន​មាន​ស្រ​មោល​អ្នក​ណា​តប​ខម​មិន​ឆ្លើយ​មក​វិញ​សោះ​  ​និ​យាយ​ទៅ​ខ្ញុំ​ទើប​តែ​ចេះ​ប្រើ​អ៊ីន​ធើ​ណេត​ថ្មីៗ​នេះ​ទេ​ ទើប​មិន​ជា​សូវ​មាន​មិត្ត​ភក្តិ​ច្រើន​ក្នុង​ណេត​នឹង​គេ​ មាន​ត្រឹម​តែ​មិត្ត​ភក្តិ​មួយ​ចំ​នួន​ដែល​រៀន​នៅ​ក្នុងវិ​​ទ្យា​ល័យ​ជា​មួយ​គ្នា​តែ​ប៉ុ​ណ្ណោះ

ខ្ញុំ​​មិន​​ដឹង​​ថា​​ត្រូវ​​ធ្វើ​អី​ជា​បន្ត​ក៏ចេះ​តែ​ឆែក​មើល​ពត៍មាន​ផ្សេងៗ ដែល​ប្លែក​ៗ តែ​ដូច​ជា​គ្មាន​មាន​អី្វ​គួរ​អោយ​ចាប់​អារម្មណ៍​ផង ក៏​ប្រ​ទះ​ឃើញ​មាន​តំនរ​ភ្ជាប់​ច្រើន​ ហើយ​ប្លែក​ៗក៏ចុច​យក​មួយ​ដើម្បី​មើល​ (វ៉ាវ….​! មាន​រឿង​អី​ច្រើន​មែន​ទែន ប្រ​ហែល​ជា​ប្លក់​អ្នក​និពន្ធ​ហើយ​មើលទៅ​ រឿង​នេះ​ទំ​នង​ជា​រឿង​ស្នេហា​ ត្រូវ​ចិត្ត​ខ្ញុំ​ម៉ាច់​តាម្ម៉ង​ ហិហិហិ ក៏​ចុច​មួយ​សាក​មើល​….

ដៃ​មួយ​​ក្តាប់​របស់​ខ្ញុំ​កំ​ពុង​តែកាន់​គ្រាប់​ស្វាយ​ចន្ទី មួយ​ថង់​យ៉ា​ងទំ​នង ចំនែក​ឯ​ភ្នែក​វិញ​ខំ​សំ​លឹង​មើល​ចំ​នង​​ជើង​​រឿង​យ៉ាង​ជក់​ចិត្ត​ មួយ​ថ្ងៃ​ក្នុង​ក្តី​ចងចាំ ហូ!!!! មិនណយ​ទេ​បើកមើលសិន

[…………………] កុំប៉ះខ្ញុំ ពេលនេះ​អា​រម្មណ៍​ខ្ញុំ​កំពុង​តែ​អណ្តែត​អណ្តូង​ហើយ​!!!!

« មើល!!!! ម៉ាក់!

ម៉ាក់!!!!!!!!!!!

« បងចនហ្អា៎…………ចេញទៅលេងក្រៅបានអត់? ខ្ញុំ​មិន​ខ្វល់​ ហើយ​យក​គ្រាប់​ស្វាយ​ចន្ទី​​ក្តោប​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ពោះ

« អត់!!!!!

« ញុំាស្ករដូងបាន​អត់​?

« អត់ទេ ទុកចាំក្រោកពីគេងចាំញុំា

« អាឆ្កួត………………………. អុញ 0-o ហាហា ស្ពឹកមុខ!

បន្តិចក្រោយមក……. បន្ទាប់ពីខ្ញុំទ្រាំមិនបានចំពោះ សម្រែកជំទាលរបស់ នាងតូចនឹងមិនបាន ខ្ញុំក៏សម្រេចចាប់ផ្តើមវិធានការជាប្រចំារបស់ខ្ញុំ រាល់ពេលម៉ាក់មិននៅ! ហិហិ (នៅក្នុងទូនឹងហើយ) កឹកឹកឹកឹកឹ

« នៅក្នុងនឹងហើយ ចាំម៉ាក់មកវិញ ចាំចេញ! ហាហាហហាហាហា សំលេងសើច​ យ៉ាងខ្លាំងរបស់ញ៉ុម​ធ្វើ​អោយ​ ស្រី​តូច​របស់​ម៉ាក់ដែ​លនៅ​ក្នុង​ទូ​ខោអាវ កាន់​តែ​បន្ថែម​ សម្រែក​ជេរ​កាន់​តែ​ខ្លាំ​ង​ឡើង​ថែម​ទៀត​ ! (អា​…………………………………………………កួត)ហាហហាហាហា

ខ្ញុំក៏សំរេចចិត្តថា​ឈប់​ខ្វល់​ ហើយ​ដើរ​ចេញ​ពី​បន្ទប់​គេង​របស់​ម៉ាក់​ ទៅ​លេង​ណេត​ជា​បន្ត

មួយ​សន្ទុស​ក្រោយ​មក………

ខ្ញុំរត់​យ៉ា​ង​លឿន​នៅ​ពេល​ដែល​លឺ​សំលេង​ថង់​បន្លែ​ រីក​រោក់ៗ នៅ​ឯ​ខាង​ក្រោយ​ផ្ទះ ដឹប​​​ ដឹប​ ដឹប នេះ​ហើយ​ជា​សំ​លេងជើងរបស់ខ្ញុំ ប្រវត្តិសាស្រ្តហើយ នរណាក៏ប៉ាចោអោយឡើងសុំា ដែររាល់តែថ្ងៃនឹង ^o^”

« ឯណាអូន ហ្អរ? ម៉ាក់កាន់ថង់​​ស្បែក​ជើង​មួយ​សំ​រាប់​ មើល​ទៅ​ប្រ​ហែល​ជា​របស់​ស្រី​តូច​របស់​គាត់​ហើយ​មើល​ទៅ​ “0”

ខ្ញុំ​​ស្រាប់​តែ​មាន​អារម្មណ៍​ថា ភ្ញាក់​ផ្អើលមួយ​រំ​ពេច​ លាយ​ឡំ​នឹង​ភាព​ភិត​ភ័យ​ចំពោះ​សំ​នួរ​របស់​ម៉ាក់​  ម៉ាក់​បាន​សំលឹង​មើល​ភ្នែក​របស់​ខ្ញុំ​ ហាក់​ដូច​ជា​យល់​នៅ​អ្វី​មួយ​ដែល​មាន​នៅ​ក្នុង​កែវ​ភ្នែក​របស់​ខ្ញុំ

« ប្អូន​នៅ​ឯណា?  ម៉ាក់សំលត់ខ្ញុំ​ធ្វើ​អោយ​ទឹក​ភ្នែក​របស់​ខ្ញុំ​ចាប់​ផ្តើម​ស្រក់​ចុះ​មក​ តក់​តក់

ខ្ញុំ​ក៏​ប្រ​ញាប់​រត់​ចូល​ទៅ​ក្នុង​បន្ទប់​របស់​ម៉ាក់​ ទាំង​មាន​ម៉ាក់​នៅ​ពី​ក្រោយ​ សភាព​នៅ​ក្នុង​បន្ទប់​ស្ងប់​ឈឹង​ គ្មាន​មាន​សំ​លេង​រំ​ងឹក​អ្វី​បន្តិចសោះឡើយ ធ្វើអោយ​អារម្មណ៍​របស់​ខ្ញុំ​កាន់​តែ​ភ័យ​រន្ធត់​ថ្វេរ​ដង

ខ្ញុំ​​បាន​លត់​ជង្គង់​ចុះ​នៅ​នឹង​មុខ​ទូ​ខោអាវ​ដ៏ធំ​មួយ រួច​ចាប់​កាច់​សោរ​ ​យ៉ាង​អស់កំលាំង​​ពីដៃ

ស្រីតូច​បាន​បាត់​ខ្លួ​ន​ពី​ក្នុង​ទូ​ សភាព​នៅ​ក្នុង​ទូ​ ស្រាប់​តែ​ទទេរ​ស្អាត​ គ្មាន​សល់​អ្វី​សូម្បី​តែ​សំលៀក​បំ​ពាក់​របស់​ម៉ាក់

ខ្ញុំភ័យ​! ខ្ញុំ​ខ្លាច! ខ្លាច​បាត់​បង់​ រឿង​ដែល​មក​ពី​ខ្ញុំ ដែល​ធ្វើ​អោយ​ខ្ញុំ​ មិន​អាច​អត់​អោន​អោយ​ខ្លួន​ឯងបាន​ ម៉ាក់​​កូន​ពិត​ជា​ខ្លាច​មែន​យប់​មិញ​នោះ! កូន​បាន​រត់​មក​មើល​ម៉ាក់​នឹង​មីអូន​ទាំង​មមើ​ ទាំង​ភាព​ភ័យ​ស្លុត​អស់​ពី អា​រម្មណ៍​ កូន​មិន​ចង់​អោយ​មាន​រឿង​ចឹង​កើត​ឡើង​មែន​នោះ​ទេ​ ម៉ាក់! កូន​ភ័យ​ណាស់​ចំ​ពោះ​ហេតុ​ការណ៍​យប់​មិញ​  វាអាច​កើតឡើង​មែន​ទេ?​ កូន​ភ័យណាស់?

ម៉ាក់​បាន​អង្អែល​ក្បាល់​ខ្ញុំ​ថ្នម​ៗ ដោយភាព​កក់​ក្តៅ ហើយ​ប្រាប់​មក​ខ្ញុំ​វិញថា

« វានឹង​កើត​ឡើង​នៅ​ពេល​នេះ! ភ្នែក​ម៉ាក់ស្រាប់​តែ​ឡើង​ក្រហម​មួយ​រំពេច​ហើយ​ ឈាម​ពណ៍​ក្រហម​ឆ្អឹន​ក៏​បាន​ស្រាក់​ចុះ​មក លើថ្ពាល់​ខាង​ឆ្វេង​របស់​ខ្ញុំ​  ខ្ញុំ​មិនអាច​ធ្វើ​អ្វី​បាន​ទេ បើ​ពេល​នេះ​ខ្ញុំ​កំពង់​តែ​ស្ថិតនៅ​​ក្នុង​​រង្វង់​ដៃ​ម៉ាក់​បាត់​ទៅ​ហើយ​នោះ​! ង៉ា………………….ម៉ាក់…………………!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

គ្មាន​អ្នក​ណា​ដឹង​នោះ​ទេ​ ​ក្រៅ​ពី​ខ្ញុំ​ក៏​មិ​ន​បាន​ដឹង​ខ្លួន​ឯង​ដែរ​ថា​ អ្នក​ដែល​ផ្តល់​ភាព​កក់​ក្តៅ​ដល់​ខ្ញុំ​បាន​ខ្លាច​ជា​បែប​នេះ​ ​ម៉ាក់​បាន​ស្លាប់​បាត់​បង់​ជី​វិត​យូ​មក​ហើយ​ ​តែ​យប់នេះ​ខ្ញុំ​បែរ​ជា​ យល់​សប្តិ​ឃើញ​គាត់​ទាំង​ស្រស់​ ​ហើយ​ដក់ភាពភ័យខ្លាចយ៉ាងខ្លាំងដល់អារម្មណ៍របស់ខ្ញុំ ម៉ាក់…….!

វឌ្ឍនៈខ្មែរ

ថ្ងៃទី១៦ ខែ តុលា​ ២០១១

ព្រលឹងខ្មោចពីក្នុងកំព្យូទ័រ……

រា​ត្រី​នេះ​ជា​រា​ត្រី​មួយ​ដល់​ធុញ​ធប់​ជាង​គេ​ក្នុង​ឆាក​ជី​វិត​ដល់​គួរ​អោយ​អា​ណិត​រ​បស់​ខ្ញុំ​  ខ្ញុំ​គ្មាន​គិត​អ្វី​ចេញ​ក្រៅ​ពី​អង្គុយ​សញ្ជុក​សញ្ចឹង​គិត​ចុះ​គិត​ឡើង​នៅ​ ចំ​ពី​មុខ​អេ​ក្រង់​កុំ​ព្យូ​ទ័រ​ក្នុង​ប​ន្ទប់​ដល់​ង​ងឹត​សូន​សុង​គ្មាន​ពន្លឺ​ អ្វី​ក្រៅ​ពី​ពន្លឺ​ដែល​ជះ​ចេញ​ពី​អេ​ក្រង់​កុំ​ព្យូ​ទ័រ​តូច​របស់​ខ្ញុំ​ បាន​កំ​ដរ​បរិយា​កាស​ ដល់​សែន​អួរ​អាប់​ បង្កប់​ទៅ​ដោយ​ទុក្ខ​សោក​ គ្មាន​វិ​នាទី​ស្រាក​ស្រាន្ត​សោះ​នោះ​ឡើ​យ​ ឪ​ព្រហ្ម​លិខិត​អើយ​…ម្តេច​ក៏​អ្នក​មក​កំ​ណត់​វា​ស​នា​របស់​ខ្ញុំ​ អោយ​​ចេះ​តែ​មាន​រឿង​សោក​សៅ​បែប​នេះ​ទៅ​វិញ​ ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​ជា​ត្រូវ​ធ្វើ​អ្វី​ជា​បន្ត​ទៀត​នោះ​ទេ​ ចេះ​តែ​ទាញ​ម៉ៅ​ ចុះ​ឡើងៗ​ដូច​ជា​គូរ​គំនូរ​ រ​វើរ​រវាយ​មួយ​ផ្តាំង​អញ្ចឹង​ តែ​មួយ​ស​ន្ទះ​ក្រោយ​មក​ស្រាប់​តែ​អេ​ក្រង់​កុំ​ព្យូ​ទ័រ​របស់​ខ្ញុំ​ លោត​​ចេញ​ផ្តាំង

yahoo ​messenger​មក​យ៉ាង​ចំ​លែក​ ដែល​មិន​ដឹង​ថា​បាន​បើក​វា​ តាំង​តែ​ពី​កាល​ណា​មក​ទេ​ ខ្ញុំ​ក៏​មិន​បាន​ចាប់​អា​រម្មណ៍​ជា​មួយ​នឹង​វា​ដែរ​ ក្រៅ​ពី​ឃើញ​ រូប​ម​នុស្ស​ស្រី​ម្នាក់​សក់​បំាង​មុខ​មួយ​ចំ​ហៀង​ ហើយ​ក៏​បាន​ប​ន្លេច​ ចេញ​ជា​អក្សរ​ខ្មែរ​ របៀប​ជា​អ​គ្គ​លី​លេខ​មួយ​ឃ្លា​ថា

«ជំរាបសួរ» ខ្ញុំក៏មានអារម្មណ៍ថាកាន់តែចំលែកទៅទៀតហើយ! ព្រោះ​ខ្ញុំ​ដូច​ជា​មិន​ដែល​បាន​ជ្រើស​រើស​យក​ហ្វុន​ជា​ខ្មែរ​អគ្គលី​លេខ​​ មកដាក់ក្នុង​កុំ​ព្យូទ័រ​នោះ​ទេ​ ទោះបី​ជា​កុំ​ព្យូទ័រ​នេះ​ជា​របស់​មួយ​តឹក​ហើយ​ក៏​ដោយ​!​ ក៏​មុន​នឹង​ខ្ញុំ​ជ្រើស​រើស​វា​យក​មក​ប្រើ​ ក៏​បាន​ពិនិត្រ​វា​យ៉ាង​ម៉ត់​ចត់​ដែរ​!

មិន​ទុក​ពេល​វេ​លា​គិត​យូរ​​ ខ្ញុំ​ក៏​ប្រញាប់​ឆ្លើយ​តប​ទៅ​វិញ​រ​បៀប​ជា​សំ​ដី​គួរ​សម

Ksollm: បាទជំរាបសួរ

………..: កុសល មែនទេ?

Ksollm: បាទមែនហើយ ណាគេដែរហ្នឹង?

…………:ខ្ញុំគឺជាម្ចាស់កុំព្យូទ័រនេះ! . ពាក្យមួយឃ្លានេះធ្វើអោយខ្ញុំមានអារម្មណ៍ចំលែក នឹង នឹកឆ្ងល់មួយរំពេច ថាហេតុអីបានជានាងមកនិយាយវាចាចំលែកបែបនេះ?

Ksollm:​ ហើយចុះនាងជានរណាដែរ?

………..: សូមលោកកុំឆ្ងល់នឹងរឿងនេះច្រើនពេកអី ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់បានអ្វីដែលជារបស់ខ្ញុំមកវិញតែប៉ុណ្ណោះ!

វា​ដូចជាកំប្លែងខ្លំាងណាស់ នៅពេលដែលបានឃើញអ្វីដែលនាងសរសេរមក ខ្ញុំ​ក៏​ក្រ​លេក​មើល​ទៅ​នា​ឡិ​កា​ប៉ោល​បុរាណ​មួយ​ដែល​នៅ​ក្បែ​រក្បាល​ដំ​នេករបស់ខ្ញុំ ឃើញថាម៉ោងជាង ១ អាធ្រាតបាត់ទៅហើយ មិត្ត​ភក្តិ​ដែល​នៅ​ក្នុង​online​ទាំង​ប៉ុន្មានក៏បានបិទអស់ដែរ នៅសល់តែនារីចំលែកម្នាក់នេះទេ ដែលខ្ញុំមិនដែលទាំងស្គាល់ផងនោះ បែរ​ជា​មក និយាយពាក្យអត់ក្បាលអត់កន្ទុយបែបនេះជាមួយនឹងខ្ញុំ

Ksollm:បានហើយណា! ខ្ញុំក៏មិនដែលស្គាល់នាងដែរ! ហើយក៏មិនដឹងថានាងចង់

និយាយពីអ្វីនាងដែរកំពុងតែនិយាយនេះដែរ ខ្ញុំសុំលាហើយណាប៉ុណ្ណឹងសិនចុះ

Ksollm: រាត្រីសួស្តី ៕ ខ្ញុំបានរំកិលម៉ៅដើម្បី sing out yahoo យ៉ាងឆាប់ជាទីបំផុតតាមអ្វីដែលអាចធ្វើបាន តែ………………….

………..: មិនជាអ្វីទេបើសិនជាលោកមិនយល់ព្រមប្រគល់របស់ខ្ញុំ មកអោយខ្ញុំទេនោះ យប់នេះខ្ញុំនឹងទៅរកលោក!

ខ្ញុំ​ភ្ញាក់​ពីការងងុយគេងនេះឡើងវិញមួយរំពេចនៅពេលដែលនាងវាចាគួរអោយព្រឺរោមនោះមក

ហើយ​​ក៏ចំលែកពីអ្វីដែលខ្ញុំបាន sing out yahoo រួចរាល់អស់បាត់ទៅហើយ ហេតុ​អី​ក៏​វា​នៅ​តែ​បន្ត​ឆាត​ត​ទៅ​ទៀត​បែប​នេះ​? អារម្មណ៍ភ័យៗព្រឺៗក៏បានចូលមកគ្រប់ដណ្តប់ជុំជិតកាយរបស់ខ្ញុំ ព្រម​ទាំង​សំលេង​វាំង​នន​ដែល​កំពុង​តែ​កកិត​ប៉ះ​មាត់​បង្អួច​ លឺ​សូរ​តែ​សំ​លេង​ច្រវ៉ាក់​ រោក​ៗ​ មិន​ដាច់​សូរ ខ្ញុំអាចទទួលដឹងបានថា កំពុង​តែ​មាន​អ្វី​វិល​វល់​នៅ​ពី​ក្រោយ​ខ្នង​របស់​ខ្ញុំ​ ខ្ញុំមិនយល់ពីអ្វីដែលបានកើតឡើង អំបាញ់មិញទាល់តែសោះ? គ្រាន់​តែ​ជា​ការ​លេង​សើច​ទេ​ក៏​មិន​ដឹង?

តែ​នេះគឺជាលើកទីមួយហើយដែលខ្ញុំមានអារម្មណ៍ចំលែកបែបនេះ  កំលាំង​ចិត្ត​ដែល​កំពុង​តែ​ទទួល​សំពាធ​យ៉ាង​ធំ​បែប​នេះ​ធ្វើអោយ​ ខ្ញុំងើបខ្លួនចេញពីកៅអីផ្អែកមួយរំពេច រូតរះបោះជំហានវែងៗតំរង់ទៅរកទ្វារ ដោយ​មិន​គិត​ពី​ស្ថាន​ភាព​នៅ​ក្នុងបន្ទប់ដែលរញ៉េររញ៉ៃប៉ុណ្ណាទេ

_អ៊ូយ!  ពេល​នេះ​ភាពភ័យខ្លាចរបស់ខ្ញុំស្រាប់តែបានកកើនឡើងថែមមួយកំរិតថ្វេរឡើងថែមទៀត បេះដូង​ដែល​ធ្លាប់​តែ​ខូច​ចិត្តពីរឿងស្នេហា អីឡូវប្រែក្លាយជាមកលោតខុសប្រក្រតី ចំពោះ​ភាព​ភ័យ​ខ្លាច​គ្មាន​ហេតុ​ផល​បែប​នេះ​ទៅ​វិញ​……

តែ​ក៏​នៅ​តែ​បន្ត​យក​ដៃ​ទាំងពីរមកស្រវេរស្រវ៉ាហាក់ដូចជាបន្ទប់នេះងងឹតសូន្យសុងណាស់អឹញ្ចឹង ទេ! ទេ! ទេ?????????????​ សញ្ញារ​ សួរ​ ជាច្រើនកំពុងតែរត់ពោរពេញនៅលើក្បាលរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំ​មិន​ចង់​នៅ​ក្នុង​ពិភព​ដល់​ងងឹត​បែប​នេះ​ទៀត​នោះ​ទេ​! តើខ្ញុំកំពុងតែមានរឿងអ្វីអោយប្រាកដទៅ?

ខ្ញុំក៏ប្រញាប់ប្រញាលងើបឡើងមកទាំងមមីញមមាំង ទាំងបើកភ្នែកមិនចង់រួច ដោយសារតែអទ្ធិពលនៃ អាចន៍ភ្នែកបានស្អិតជាប់ នឹងរោមភ្នែក ហាក់ដូចជា កាវ៥២០ អ៎រគឺ ២៥០ ហ្ហើយញ៉ុមដូចជាអត់ដឹងទៀតទេ! ដឹងត្រឹមតែយប់មិញនេះខ្ញុំយល់សប្តិ ចំលែកខ្លាំងណាស់

នេះប្រហែលជាខ្ញុំលេង អ៊ីនធើណេតច្រើនពេកហើយក៏មិនដឹង? ជួយខ្ញុំផង…………………!

វឌ្ឍនៈខ្មែរ ខែកញ្ញា 5, 2010 ម៉ោង 10:27 ព្រឹក