ស្នាដៃនិពន្ធលើកដំបូងរបស់ខ្ញ

បាត់​ខ្លួន​

វា​គឺ​ជា​ល្អាង​ឃុំ​ព្រ​លឹងមនុស្សរស់……

ពី​កម្ម​វិ​ធី វិ​ទ្យុ​មួយ​ដែល​កំ​ពុង​តែ​មាន​ការ​ពេញ​និ​យម​ពី​ស្រ​ទាប់​មិត្ត​យុ​វវ័យ​……

នរណា​មិន​ខ្លាច​ខ្មោច​? កម្ម​វិ​ធី​វិ​ទ្យុ​មួយ​នេះ​វា​បាន​ល្បី​ពេញ​ទំ​ហឹង​ នៅ​ក្នុង​ផ្ទៃ​ប្រ​ទេស​នេះ​ពេញ​ទាំង​មូល​ ហើយ​ក៏ បាន​ក្រប​ដណ្តប់​ពេញ​ទំ​ហឹង​ទៅ​លើ​ស្រ​ទាប់​​យុ​វវ័យ​ មួយ​ចំ​នួន​ធំ​ដែល​ តែង​តែ​នឹក​ឆ្ងល់​ នឹ​ងគិត​ថា​ តើ​ពិ​ភព​លោក​ដ៏​អស្ចារ្យ​មួយ​នេះ​ ពិត​ជា​មាន​ព្រលឹ​ង​ នឹង​វិ​ញ្ញាណ​ខ្មោច​តែល​តោល​មែន​ដែរ​ រឺ​អត់​” នេះ​គឺ​ជា​សំ​ដី​របស់​ក្មេង​ស្រី​ម្នាក់​ ដែល​មាន​អា​យុ​មិន​ទាន់​១៨​ឆ្នាំ​ស្រួល​បួល​ផង​ ហើយ​កម្ម​វិ​ធី បន្ទាប់​នៃ​វេ​លា​យប់​នេះ​ ជួប​ជា​មួយ​នឹង​ក្រុម​​សិ​ស្ស​សាលា​ អនុ​វិ​ទ្យា​ល័យ​មួយ​ក្រុម​ ដែល​ស្មាគ្រ​ចិត្ត​ ចង់​ដឹង​នឹង​ចង់​ឃើញ​ នៅ​អ្វី​ដែល​ពួក​គេ​ប្រ​ថុយ​​ព្រ​លឹង​​ដើ​ម្បី​នឹង​ទៅ​ជួប​ នៅ​ពេល​មិន​បាន​ប៉ុន្មាន​វិ​នា​ទី​ខាង​មុខ​នេះ​….

          នៅ​ទី​នេះ​គឺ​ជា​វាល​មួយ​ ដែល​មាន​តែ​ស្មៅ​ដុះ​ពាស​វាល​ពាស​កាល​ ក្រុម​អ្នក​ចាត់​ការ​ពី​នាក់​ បាន​ដើរ​កាន់​កា​មេ​រ៉ា​ នឹង​ម៉ា​ស៊ីន​ស្រូប​សំលេង​ដើរ​មក​តាម​ពួក​យើង​ នឹង​មាន​គ្រូ​ខ្មោច​ម្នាក់​ ដើរ​បាច​ ក្រ​ដាស​ស នាំ​មុខ​ផង​ដែរ​ នៅ​ពេល​ដែល​អា​ចារ្យ​ជ​រា​ម្នាក់​បាន​និ​យាយ​ពី​ដំ​ណើរ​ដើម​ទង​ដែល​ទាក់​ទង​ជា​មួយ​នឹង​វាល​ដ៏​ធំ​ល្វឹង​ល្វើយ​មួយ​នេះ​ប្រាប់​ពួក​យើង​ គឺ​ធ្វើ​អោយ​ម្នាក់​ៗបាស់​រោម​ខ្ញាក នឹង​សឹង​តែ​មិន​ចង់​ចូល​រួម​កម្ម​វិ​ធី​នេះ​ជា​បន្ត​ ក៏​ប៉ុន្តែ​ដោយ​សារ​តែ​អ្នក​ចាត់​ចែង​កម្ម​វិ​ធី​បាន​ត​វ៉ា​ យ៉ាង​ដាច់​អា​ហាំង​ការថា​ មិន​អាច​បញ្ឈប់​ត្រឹម​នេះ​បាន​ទេ​ ព្រោះ​អ្វី​ៗ​ពួក​យើង​សុទ្ធ​តែ​ជា​អ្នក​រៀប​ចំ​​នឹង​ចង់​ចូល​រួមដោយ​ខ្លួន​ឯង​​ “កាល​ពី​ឆ្នាំ​១៧៦៣ វាល​នេះ​គឺ​ជា​កន្លែង​ កំ​សាន្ត​ដ៏​ធំ​មួយ​ ដែល​មាន​ប្រ​ជា​ជន​មក​ពី​គ្រប់​ទិស​ទី​ តែង​តែ​មក​ដល់​ទី​នេះ​ ដើម្បី​សប្បាយ​រីក​រាយ​ ហើយ​អ្វី​ដែល​ យើង​រាល់​គ្នា​កំ​ពង់​តែ​ឈរ​នៅ​ទី​នេះ​ នោះគឺគេ​ហៅ​ថា​កន្លែង​ ល្អាងដាក់​សាក​សព្វ” នៅ​ពេល​ដែល​លឺ​សំ​ដី​ដ៏​ព្រឺ​ព្រួច​មួយ​នេះ​ហើយ​ ម្នាក់​ៗ​ក៏​បាន​នាំ​គ្នា​ឆ្ងល់​ ហើយ​ក៏​មាន​ក្មេង​ប្រុស​​ម្នាក់​បាន​និ​យាយ​ចេញ​មក​ដោយ​សំ​ដី​កោង​កាង​ “ចង្រៃ​យ៎រ​! ឆ្កួត​វា​ទេ​អី! វាល​អោយ​ល្វឹង​ល្វើយ​! តើ​មាន​ល្អាង​ម៉ោ​ពី​ណា​ទៅ​វើយ​!!” នៅ​ពេល​ដែល​លឺ​ក្មេង​ប្រុស​ម្នាក់​នោះ​និ​យាយ​ចប់​ហើយ​ តា​អា​ចារ្យ​ក៏​ធ្វើ​មុខ​ដូច​ជា​ចង់​ស៊ី​ក្មេង​ម្នាក់​នោះ​ទាំង​រស់​អឹ​ញ្ចឹង​ ហើ​យក៏​បន្ត​និ​ទាន​ទៅ​ទៀត​ដោយ​ភាព​មិន​ចាប់​អា​រម្មណ៍​ ដែល​ធ្វើ​អោយ​ក្មេង​បុ្រស​ម្នាក់​នោះ​ សឹង​តែ​ហក់​ទៅ​វាយ​តំ​យ៉ាង​កំ​រោល​ តែ​ក៏​ត្រូវ​បាន​ក្មេង​ស្រី​ពីរ​បី​នាក់​ទៀត​ចូល​ទៅ​ឃាត់​ “ ថ្វី​ត្បិត​តែ​កន្លែង​នេះ​គឺ​ជា​ទី​កំ​សាន្ត​ដ៏​មាន​ប្រ​ជា​ប្រិយ៍​ភាព​ក៏​ពិត​មែន​ តែ​ក៏​តែង​តែ​កើត​នូវ​រឿង​ចំ​លែក​ៗ


បន្ត​ការ​អាន

រឿង​.តុក្ក​តា​របស់​ក្មេង​ស្រី​តូច​ម្នាក់​

ថ្ងៃ​នេះ​មេឃ​ភ្លៀង​ ខ្ញុំ​នឹង​មិត្ត​ភក្តិ​ ពីរ​បី​នាក់​បា​ន​នាំគ្នា​រត់​ចេញ​ពីសា​លា​បឋម​សិ​ក្សា​​មក​ ដោយ​យក​កា​តាប​មក​ធ្វើ​ជា​ឆ័ត្រ​គ្រាន់​ទន្ទូល​ ដើរជិត​​ដល់​ផ្លូវ​បែក​ជា​ពីរ​នៃ​​សា​លា​ពួក​យើង​ក៏​បាន​បែក​ពី​គ្នា​ទៅ​ផ្ទះ​រៀង​ៗ​ខ្លួន​ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​បន្តរ​ដំណើរ​ទៅមុខ​​ទៀត​កាត់​តាមផ្លូវ​តូច​មួយ​កៀន​សាលា​តំរង់​ទៅ​ផ្ទះ​តែ​ម្នាក់​ឯង​ តែ​ចំលែក​ត្រង់​ពេល​មេឃ​ភ្លៀង​មិន​ចេះ​រាំង​ ស្រាប់​តែ​មាន​សំ​លេង​ក្មេង​ស្រី​ម្នាក់​​អង្គុយ​យំ​ដៃ​អោប​កូន​តុ​ក្ក​តា​ដែល​​ដាច់​ដៃ​ដាច់​ជើង​​អស់​ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ដើរ​ចូល​ទៅ​ជិត​នាង​ រួច​យក​កា​តាប​ទៅ​បាំង​ភ្លៀង​អោយ​ក្នេង​ស្រី​នោះ​ បន្ទាប់​មក​សួរ​នាង​ថា​ ម៉េចបាន​យំ​? ខ្ញុំ​បាន​សំ​លឹង​មើល​ទៅ​កាន់​កូន​តុ​ក្ក​តា​ខ្លា​ឃ្មុំ​ពណ៍​ត្មោត​ចាស់​មួយ​ដែល​ដាច់​រហែក​រញ៉េរ​រញ៉ៃ​អស់​ទៅ​ហើយ​នោះ​ រួច​និ​យាយ​ទៅ​កាន់​នាង​ថា​ “តុ​ក្ក​តា​ខូច​មែន​ទេ​?​” ក្មេង​ស្រីមើល​មក​មុខ​របស់​ខ្ញុំ​ ហើយ​មិន​និ​យាយ​អ្វី​ទាំង​អស់​​ នាង​ក៏​ងោក​​​ក្បាល​បង្ហាញ​ពី​ចំ​លើយ​ “​អោយ​ខ្ញុំ​សុំ​មើល​បន្តិច​ តើ​បាន​ទេ​? “  ក្មេង​ស្រី​នៅ​តែ មិន​និ​យាយ​អ្វីទាំង​អស់​​ តែ​បាន​ហុចកូន​​តុ​ក្ក​តា​ដែល​ទទឹក​ជោគ​ទៅ​ដោយ​ទឹក​ភ្លៀង​ដែល​ស្រក់​មក​យ៉ាង​ខ្លាំង​ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​លា​ដៃ​ទទួល​កូន​តុ​ក្ក​តា​ពី​នាង​ ហើយ​មើល​ទៅ​កាន់​វា​ យ៉ាង​មាន​កូន​ចិត្តតូច​​មួយ​ដ៏​ចំ​លែក​ មិន​យូរ​ប៉ុ​ន្មាន​ក៏​ហាក់​ដូច​ជា​មាន​សំរឹប​ជើង​បូក​រួម​នឹង​សំលេង​ដែល​បែក​ខ្ជាយ​ពី​ថ្លុក​ទឹក​តូច​ៗ​ដែល​ដក់​ជាប់​នៅ​នឹងដង​​ផ្លូវ​ បាន​​បន្លឺ​ឡើង​មក​​​កាន់​តែ​ជិត​ខ្ញុំ​នឹង​ក្មេង​ស្រី​ម្នាក់​នោះ​​ បុ​រស​វ័យ​ចំណាស់​ម្នាក់​ក៏​បាន​លេច​មុខ​ឡើង​មក​ ធ្វើ​អោយ​អា​រម្មណ៍​ខ្ញុំ​ហាក់​ភិត​ភ័យ​ នឹង​មុខ​មាត់​ដ៏​កាច​សា​ហាវ​របស់​គាត់​ ក្នុង​កាយ​វិ​ការ​ប្រ​ញាប់​ប្រ​ញាល​ ហើយ​ក៏​បាន​ទាញ​ដៃ​ក្មេង​ស្រី​ដែល​កំពុង​តែ​អង្គុយ​អោប​ក្បាល​ជង្គង់​នៅ​ទល់​មុខ​ជំ​ហរ​ខ្លួន​របស់​ខ្ញុំ​អោយ​ងើប​ឡើង​ រួច​និ​យាយ​ទៅ​កាន់​នាង​ទាំង​សំ​លត់​ទៀត​ថា​ “​មក​ធ្វើ​ស្អី​នៅ​ទី​ណ្ណឺង​? ម៉ោ​! ឆាប់​ទៅ​នៅ​ជា​មួយ​នឹង​យើង​​! ”​កំ​លាំង​ទាញ​របស់​បុ​រស​នោះ​ធ្វើ​អោយ​ខ្ញុំ​មាន​អា​រម្មណ៍​ថា​ដូច​ជា​មិន​ល្អ​នៅ​ក្នុង​ចិត្ត​សោះ​ នាង​បាន​កញ្ឆក់​កូន​តុ​ក្ក​តា​នាង​ពិ​ខ្ញុំ​ទៅ​វិញ​ដោយ​ម្រាម​ដៃ​ចុង​ក្រោយ​ តែ​ក៏​បាន​ធ្វើ​អោយ​កូន​តុ​ក្ក​តា​របស់​នាង​កាន់​តែ​ដាច់​រហែក​កាន់​តែ​ខ្លាំង​ ធ្វើ​អោយ​ដៃ​របស់​វា​ ដាច់​ចេញ​បាត់​ទៅ​ដោយ​ដៃ​របស់​ក្មេង​ស្រី​ម្នាក់​នោះ​ ដែល​បន្សល់​ទុក​នូវ​ដង​ខ្លួន​របស់​វា​នៅ​នឹង​ខ្ញុំ​ កែវ​ភ្នែក​ចុង​ក្រោយ​របស់​នាង​ដែល​បណ្តោយ​ទៅ​តាម​ការ​អូស​ទាញ​របស់​បុរស​ចំ​ណាស់​ម្នាក់​នោះ​ បាន​ធ្វើ​អោយ​ខ្ញុំ​មាន​ភាព​អា​ណិត​នឹង​ចិត្ត​ក្តុក​ក្តួលយ៉ាង​​ខ្លាំង​ទៅ​លើ​នាង​ ហាក់​ដូច​ជា​ត្រូវ​ការ​ ការ​ស​ង្គ្រោះ​ពិ​ខ្ញុំ​ តែ​ពេល​នេះ​ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​ថា​ខ្លួន​ឯង​អាច​ធ្វើ​អ្វី​បាន​នោះ​ទេ​ …………..
ខ្សែរ​អាប់​នៃ​ផ្សែង​ទឹក​ភ្លៀង​បាន​ធ្វើ​អោយ​អ្វី​ៗ​ក្លាយ​ទៅ​ជា​ពណ៍​សរ​ពាស​ពេញ​មេឃ​ ដែល​ធ្វើ​អោ​យភ្នែក​ខ្ញុំ​ស្រ​វាំង​មើល​អ្វី​សឹ​ងតែ​មិន​ឃើញ​ នាង​បាន​ចាក​ចេញ​ពី​ខ្ញុំ​បាត់​ទៅ​ហើយ​ ការ​ស្គាល់​គ្នា​គ្រា​ដំ​បូង​មួយគ្រា​​នេះ​ហាក់​ដូច​ជា​បាន​ដក់​ជាប់​នឹង​កូន​ក្រ​អៅ​នៃ​អា​រម្មណ៍​របស់​ខ្ញុំ​ជា​និច្ច​ ទាំ​ងដែល​ពួក​យើង​មិន​បាន​ស្គាល់​ឈ្មោះ​នឹ​ងស្វែង​យល់​ពិ​គ្នា​បាន​ល្អ​ជាង​នេះ​ តែ​អ្វី​ដែល​មាន​នៅ​ក្នុង​ដៃ របស់​ខ្ញុំ​នោះ​​គឺ កូន​តុ​ក្ក​តា​តូច​មួយ​ ដែល​នៅ​សល់​តែ​ចំ​នែក​ដែល​ត្រូវ​ស្វែង​រក​ម្ចាស់​មក​ផ្គុប​ចូល​គ្នា​វិញតែ​ប៉ុ​ណ្ណោះ​…​
៩​ឆ្នាំ​កន្លង​​ផុត​ទៅ​ខ្ញុំ​​បាន​រៀន​ចប់​ថ្នាក់​វិ​ទ្យា​ល័យ​ ហើយ​ក៏បាន​មក​បន្ត​ការ​សិ​ក្សា​ថ្មី​មួយ​ទៀត​ ដោយ​ផ្លាស់​ប្តូរ​ទាំង​ទម្លាប់​រស់​នៅ​ ទី​កន្លែង​ទឹក​ដី​ ភាព​កក់​ក្តៅ​ពី​ឪ​ពុក​ម្តាយ​ មក​រស់​នៅ​តែ​ម្នាក់​​ឯង​ក្នុង​ស​ហរ​ដ្ធ​អា​មេ​រិច​ ក្នុង​ទី​ក្រុង​តូច​មួយ​​ដែល​មាន​ប្រ​ជា​ជន​ខ្មែរ​រស់​នៅ​ច្រើន​ ថែម​ទាំង​អាច​ពឹង​ពាក់​អា​ស្រ័យ​គ្នា​បាន​យ៉ាង​ល្អ​ទៀត​ផង​ ការ​រៀន​រស់​នៅ​ក្នុង​ទី​កន្លែង​ថ្មី​ បាន​ផ្លាស់​ប្តូរ​ជី​វិត​របស់​ខ្ញុំ​ ហាក់​បី​ដូច​ជា​បាន​បំ​ភ្លេច​​នូវ​រឿង​អ​តី​ត​កាល​ដែល​បាន​កើត​ឡើង​កន្លង​មក​​អ​ញ្ចឹង​ដែរ​ តែ​ចំពោះ​រឿង​មួយ​ដែល​ខ្ញុំ​មិន​អាច​បំ​ភ្លេច​បា​នគឺ​នៅ​តែ​ជា​ស្រ​មោល​ចិត្ត​ដែល​តែង​តែ​មក​អ​ន្ទោល​តាម​គំ​និត​របស់​ខ្ញុំ​ជាប់​មក​ជា​និច្ច​
នៅក្នុង​សា​លា​រៀន​មួយ​ដែរ​ខ្ញុំ​បាន​រៀន​នៅទី​នេះ​ គឺ​មាន​មិត្ត​ភក្តិ​ជា​ច្រើន​ដែល​សឹង​តែ​មក​ពី​គ្រប់​ដំ​បន់​ជាតិ​សា​សន៍​​ បែរ​ជា​មិន​សូវ​មា​នកូន​ខ្មែរ​មក​រៀន​នៅ​ទី​នេះ​ទៅ​វិញ​ តែ​ចំ​នួន​នៃ​អ្នក​រស់​នៅ​បែរ​ជា​មាន​ច្រើន​​
សិ​ស្ស​ស្រី​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ស្គាល់​គឺ សុទ្ធ​តែ​មាន​ភាព​រួស​រាយ​រាក់​ទាក់​ដាក់​ខ្ញុំ​ តែ​ចំ​លែក​តែ​ក្មេង​ស្រី​ម្នាក់​ដែល​អង្គុយ​ឆ្ងាយ​ពី​តុ​ខ្ញុំ​បំ​ផុត​ដែល​មិន​ចេះ​មាត់​ក ថ្ងៃ​មួយ​ខ្ញុំ​នឹង​នាង​​ត្រូវ​បាន​គ្រូ​ទទួល​បន្ទុក​ថ្នាក់​ចាត់ អោយ​ធ្វើ​កិច្ច​ការ​សង្គម​មួយ​ជា​មួយ​នឹង​គ្នា​ តែ​នាង​ក៏​បែរ​ជា​មិន​ចេះ​មាត់​ក​អ្វី​នឹង​ខ្ញុំ​សូ​ម្បី​តែ​បន្តិច​សោះ​ហើយ​ តែ​ចំ​ពោះ​មនុស្ស​ដែល​​នៅ​ជុំ​វិញ​ខ្លួន​នាង​ដែល​​ជា​អ្វី​ដែល​គ្រូ​មាន​កំ​ហិត​អោយ​ធ្វើ​នោះ​ នាង​បែរ​ជា​រាក់​ទាក់​និ​យាយ​ផ្សព្វ​ផ្សាយ​​​ទៅ​កាន់​ពួក​គេ​យ៉ាង​មាន​ភាព​ស្ទាត់​ជំ​នាញ​ជា​ទី​បំ​ផុត​ ទាំង​នេះ​ហើយ​គឺ​ជា​អ្វី​ដែល​ធ្វើ​អោយ​ខ្ញុំ​មាន​ការ​ចាប់​អា​រម្មណ៍​ទៅ លើ​នាង​កាន់​តែ​ខ្លាំង​
          ថ្ងៃ​បន្ទាប់​នៅ​ក្នុង​សា​លា​ហាត់​សម​ត​ន្ត្រី​ ខ្ញុំ​បាន​ក្រ​លេក​ភ្នែក​មើល​ទៅ​ការ​តុប​តែង​ខ្លួន​បែប​ស្តាយ​យុ​វវ័យ​សម័យ​ថ្មី​យ៉ាង​ឡូយ​ឆាយ​ជា​ទី​បំ​ផុត​​នៅ​ពី​ក្រោយ​ខ្នង​របស់​នាង​មាន​ស្ពាយ​ហ្គី​តា​មួ​យពី​ក្រោយ​ នឹង​មាន​កូន​កា​តាប​ស្ពាយ​ពី​ចំ​​ហៀង​ដែល​មាន​ដាក់​បន្តោង​​ប្លែក​ៗ​រ​ណីង​រ​ណោង​ គួរ​ជា​ទី​ចាប់​អា​រម្មណ៍​ តែ​អ្វី​ដែល​ប្លែក​នោះ​គឺ​ជា​បំនែក​​តុ​ក្កតា​ដែល​រ​ហែក​មួយ​ ដែល​គ្មាន​រូប​រៀង​ជា​តុ​ក្កតា​​សោះ​ឡើយ​ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ងាក​មុខ​ចេញ​ពី​រូប​រាង​ដ៏​ហុំ​ហួន​របស់​នាង​ ហើយ​បែរ​មក​កេះ​ហ្គី​តា​លេងតែ​​ម្នាក់​ឯង​វិញ​ …..
បន្តិច​ក្រោយ​មក​​សំ​លេង​សា​រ៉ែន​ក្នុង​ថ្នាក់​ក៏​បាន​បន្លឺ ឡើង​មក​ដោយ​គ្មាន​មូល​ហេតុ​ បង្ហាញ​អោ​យដឹង​ថា​នឹង​មាន​ហេតុ​ការណ៍​អ្វី​មួយ​បាន​កើត​មាន​ឡើង​​ក្នុង​ពេល​នេះ​យ៉ាង​ជាក់​ ត្រឹម​មួយ​ព​ព្រិច​ភ្នែក​អ្វី​ៗ​នៅ​ក្នុង​បន្ទប់​ស្រាប់​តែ​ងងឹត​ស្លុប​ ភ្លើង​អំ​ពូល​នៅ​ជាប់​ពិ​ដាន​ក៏​ត្រូវ​បាន​ដាច់​ទៅ​ ដំ​ណក់​ទឹក​ជា​ច្រើន​បាន​ធ្លាក់​ចុះ​មក​ពី​​ពិ​ដាន​ដែល​ជា​ទឹក​ត​ភ្ជាប់​ពី ​ប្រ​ព័ន្ធ​សុ​វ​តិ្ត​ភាព​ពេល​ដែល​មាន​ភ្លើង​ឆេះ​កើត​ឡើង​មក​ម្តង​​ៗ អា​រម្មណ៍​ខ្ញុំ​ប្រែ​ហាក់​ជា​ស្លុត​មិន​ដឹង​ថា​ត្រូវ​ធ្វើ​អ្វី​​ទៀត​ តែ​ស្រាប់​តែ​មាន​កំ​លាំង​អ្វី​​ម្យ៉ាង​បាន​ច្រាន​ខ្ញុំ​អោយ​ចេញ​មក​​ ធ្វើ​អោយ​ខ្ញុំ​ដួល​ពោប​ទៅ​នឹង​ឥដ្ធ​​ ហើយ​បាន​សង្កត់​​ទៅ​ដោយ​ទំរង់​មុខ​របស់​ក្មេង​ស្រីវ័យ​ជំទង់​​ម្នាក់​ ពោប​ខ្លួន​ពីលើ​ខ្ញុំ​ ក្នុង​សភាព​​ជា​អ្នក​ជួយ​ការ​ពារ​ពី​រឿង​អ្វី​មួយ​ ពន្លឺ​ភ្លើង​ពណ៍​ក្រ​ហម​​ច្រាល​បាន​ផ្ទុះ​ចេញ​មក​ពី​ឡរ​កំ​ដៅ​ដែល​នៅពីក្រោយ​កន្លែង​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​អង្គុយ​​លេង​ហ្គី​តាអំ​ប៉ាញ់​មិញ​​​ មក​យ៉ាង​ខ្លាំង​ ហើយ​ក៏​បាន​រលត់​បាត់​ទៅ​វិញ​នៅ​ពេល​ដែល​មាន​ស​ត្តិ​សុខ​នៃ​សា​លា​មក​ជួយ​អ​ន្ត​រា​គម៍​បាន​ទាន់​ពេល​វេ​លា​ បែរ​មក​ឯ​ខ្ញុំ​នេះ​វិញ​​កំ​ពុង​តែ​​នឹង​ដេក​ពោប​ទៅ​នឹង​ឥដ្ធ​ក្នុង​ទំ​រង់​ជា​អ​ក្សរ ​អ៊ិច​ (x) ត្រ​ដាង​ដៃ​ត្រ​ដាង​ជើង​ដោយ​សារ​តែ​កំ​លាំង​របស់​ក្មេង​ស្រី​ម្នាក់​ដែល​បាន​ជួយ​សង្គ្រោះ​ជិ​វិត​របស់​ខ្ញុំ​អោយ​ផុត​ពី​គ្រោះ​ថ្នាក់​ ដៃ​របស់​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ស្រ​វារ​ទៅ​ចាប់​ចង្កេះ​របស់​នាង​ ក្នុង​ន័យ​ជួយ​លើក​នាង​លើង​ពី​ខ្លួន​របស់​ខ្ញុំ​ តែ​ក៏​បាន​ប៉ះ​នឹង​របស់​អ្វី​ម្យ៉ាង​ដែល​មាន​សភាព​ទន់​ៗ​ នឹង​សំ​លី​ដ៏​ចាស់​ដែល​ស្រោប​នៅ​ក្នុង​អ្វី​ម្យ៉ាង​ដែល​មិន​ដូច​ជា​តុ​ក្ក​តា​ ភ្លើង​ក្នុង​បន្ទប់​ក៏​ស្រាប់​តែ​បាន​បើក​ឡើង​វិញ​​ពន្លឺ​ភ្លើង​ក្នុ​ងបន្ទប់​បាន​ធ្វើ​អោយ​ភ្នែក​របស់​ខ្ញុំ​​ ​ឃើញ​យ៉ាង​ជាក់​ថា​ នេះ​ហើយ​គឺជា​បំ​នែក​នៃ​កូន​តុ​ក្ក​តា​ដែល​ខ្ញុំ​តែង​តែ​ មាន​កូន​ចិត្ត​ដល់​ធំ​មួល​ចង់​រក​ម្ចាស់​វា​ដើ​ម្បី​មក​ផ្គុំ​វា​អោយ​ចេញ​ជា​រូប​រាង​វា​ឡើង​វិញ​ តែ​ស្រាប់តែ​ “ លោក​កើត​អី​ដែរ​រឺ​ទេ​?​”ខ្ញុំ​ក៏​ប្រ​ញាប់​ក្រោក​ឡើង​វិញ​​ហើយ​ រៀបចំ​​ឥ​រិ​យា​បថ​អោយ​បាន​សម​រម្យ​ “​ អុស…​! បាទ​ខ្ញុំ​មិន​អី​នោះ​ទេ​” Jខ្ញុំ​បាន​ញញឹម​ទៅ​កាន់​នាង​​ដោយ​ភាព​ជឿ​ជាក់​ ហើយ​នាង​ក៏​បាន​ញញឹម​តប​ម​កខ្ញុំ​វិញ​ដោយ​ស្មាម​ញញឹម​មួយ​ដែល​ខ្ញុំ​តែង​តែ​ចង​ចាំវា​ទុក​​រ​យះ​ពេល​ជាង​១០​ឆ្នាំ មក​ហើយ​នោះ​ “ បើ​ អឹ​ញ្ចឹង​ខ្ញុំ​សុំ​លា​លោក​ទៅ​វិញ​ហើយ​J” ជំ​ហ៊ាន​របស់​នាង​ក៏​បាន​បស់​​ទៅ​មុខ​ដោយ​ភាព​ស្វា​ហាប់​ តែ​ខ្ញុំ​បែរ​ជា​មាន​ភាព​ស្ទាក់​ស្ទើរ​នឹង​អ្វី​ម្យ៉ាង​ថា​ខ្ញុំ​នឹង​ត្រូវ​ធ្វើ​អ្វី នៅ​ពេល​នេះ​….
          ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ដក​យក​របស់​អ្វីមួយ​​ចេញ​ពី​ក្នុង​កា​តាប​របស់​ខ្ញុំ​​យ៉ាង​ឆាប់​រហ័ស​ ហើយ​បាន​ស្រែក​ទៅ​កាន់នាង​
“​ តែ​! ឈប់សិន​!”​
“​លោក​មាន​រឿង​អី​ទៀត​ តើ​មែន​ទេ​? “
“ អឹ​…..ហឹម​………..​គឺ​
“ o-0? #
“  អុស​គឺ​មែន​ហើយ​ ខ្ញុំ​វីស​តែ​នឹង​ភ្លេច​អរ​គុណ​ដល់​នាង​ ..ទៅ​ហើយ​ “
“  គឺមិន​អី​នោះ​ទេ​ J “ នាង​បាន​មើល​មក​កាន់​មុខ​របស់​ខ្ញុំ​ដោយ​ញញឹម​ម្តង​ទៀត​ រួច​ក៏ បន្ត​ដំ​នើរ​ទៅ​មុខ​ជា​បន្ត​
“ អេ………..ស​! “
“ ច៎ា?​”​
“ គឺ​……….​វា​……” ខ្ញុំ​បាន​សំលឹង​មើល​ទៅ​កាន់​បន្តោង​មួយ​ដែល​បង្ហាញ​យ៉ាង​ច្បាស់​ថា​ជា​ដៃ​របស់​កូន​តុ​ក្ក​តា​មួយ​នោះ​ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ដក​ដៃ​ដែល​កាន់​កូន​តុ​ក្ក​តា​ចាស់​មួយ​ពី​ខាង​ក្រោយ​ខ្នងរបស់​​ខ្ញុំ​មក​…
អ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ គឺ​ជា​កែវ​ភ្នែក​មួយ​ដែល​កំពុង​តែ​សំ​លឹង​មក​កូន​តុ​ក្ក​តា​ក្នុង​ដៃ​របស់​ខ្ញុំ​ដោយ​ទឹក​ភ្នែក​រ​លីង​រ​លោង​ នឹងភាព​​ជឿ​ជាក់​បំផុត​​ នាង​បាន​ចូល​ដើរ​មក​​កាន់​តែ​ជិត​ខ្លួន​របស់​ខ្ញុំ​ហើយ​ទទួល​យក​តុ​ក្ក​តា​ពី ក្នុង​ដៃ​របស់​ខ្ញុំ​​ យក​ទៅមើល​ នឹង​ផ្គុំ​ចូល​ជា​មួយ​នឹង​ដៃ​តុ​ក្កតា​មួយ​នោះ ដោយ​ទឹក​ភ្នែក​ “  គឺ ពិត​ជា​វា​មែន​….
“ មែន​ហើយ​គឺ​ពិត​ជា​វា​មែន​ …..ខ្ញុំ​​សប្បាយ​ចិត្ត​ណាស់​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ជួប​នាង​ម្តង​ទៀត​..ក្មេង​ស្រី …”
ពេល​នេះ​សន្ធឹក​នៃ​សំលេង​យំរបស់​នាង​ក៏​បាន​បន្លឺ​ឡើង​កាន់​តែ​ខ្លាំង​ នាង​បាន​រត់​មក​ក្រ​សោប​ខ្លួន​របស់​ខ្ញុំ​ ដោយ​ការ​អោប​យ៉ាង​ទន់​ភ្លន់​នឹង​មា​ន​ភាព​កក់​ក្តៅ​ជា​ទី​បំ​ផុត​ ហើយ​បាន​និ​យាយ​មក​កាន់​ខ្ញុំ​វិញ​ថា​
“ ទីបំ​ផុត​ខ្ញុំ​ បាន​រក​លោក​ឃើញ​ហើយ​ បង​ប្រុស​ ….. T_T”
“ នេះ​នាង​យំ​តើ​ មែន​ទេ​? “ “ កុំ​យំ​អី ក្មេង​ឆ្កួត​ ! នេះ​តើ​ប្រុង​អោយ​ខ្ញុំ​ជួប​នាង​ នៅ​ពេល​ណា​គឺ នាង​នឹង​យំនៅ​ពេល​នោះ​ពិ​តមែន​ដែរ​ទេ​? “​ខ្ញុំ​បាន​និ​យាយ​ដោយ​លាយ​ឡំ​នឹង​ស្មាម​សើច​ ហើយ​លើក​ដៃ​ទៅ​អ​ង្អែល​ក្បាល​របស់​នាង​
“ វា​គឺ​ជា​អ្វី ដែលខ្ញុំ​​មិន​អាច​បំ​ភ្លេច​បាន​នោះ​ទេ​ លោក​ដឹង​ដែរ​ទេ​? កាល​ពី​ជាង​១០​ឆ្នាំ​មុន​ ខ្ញុំ​បាន​សន្យា​នឹង​ខ្លួន​ឯង​ថា​ ខ្ញុំ​នឹង​ស្វែង​រក​លោក​អោយ​ឃើញ​ ដើ​ម្បី​ប្រ​គល់​នូវ​បំ​ណែក​តុ​ក្ក​តា​តូច​មួយ​នេះ​អោយ​ទៅ​លោក​ តែ​ពេល​នេះ​ក្តី​បំ​ណង​របស់​ខ្ញុំ​ ​វា​បាន​សំរេច​មែន​ហើយ​ ព្រ​​ហ្មលិ​ខិត​គឺ​ពិត​ជា​មាន​មែន ​ខ្ញុំ​នឹង​ចង​បង​អោយ​ជាប់​ ហើ​យក៏​គ្មាន​ថ្ងៃ​ដែល​យើង​នឹង​បែក​គ្នា​ដូច​កាល​ពី​ជាង​១០​ឆ្នាំ​មុន​នោះ​ទេ​ ….”
ខ្ញុំ​ស្ទើរ​តែ​មិន​ចង់​ជឿ​នូវ​ពាក្យ​ពេចន៍​ដែល​ក្នេង​ស្រី ម្នាក់​នេះ​បាន​និ​យាយ​ចេញ​មក​អំ​ម្បាញ់​មិញ​នេះ​នោះ​ទេ​ ​ …………………” តែ​ពាក្យ​នេះ​វា​សម​ តែ​ជា​រូប​បង​នោះ ទេ​ដែល​សមនឹង​និ​យាយ​ទៅកាន់​រូប​អូន​ណា​ ក្មេង​ស្រី​តូច​របស់​បង​ “ J
“អូន​ស្រលាញ់​បង​ >>>>>>បង​ស្រ​លាញ់​អូន​”​ 😉
បង​ពិតជា​ស្រ​លាញ់​អូន​ខ្លាំង​មែន​ទែន​!
ក្មេង​ស្រីដ៏​គួរ​អោយ​ស្រ​លាញ់​របស់​បង​!
 ដោយ​វឌ្ឍនៈ
“◕‿◕””សំ​រាប់ប​វេ​សន​កាល​​ឆ្នាំ​ថ្មី​ជិត​ចូល​មក​ដល់​”◕‿◕””

មួយរាត្រីភ័យបាស់សក់!!!!!!!

ថ្ងៃ​នេះ​សា​លា​មិន​រៀន​ទេ​ ​មិត្ត​ភក្តិ​ខ្ញុំ​ម្នាក់​ទើប​តែ​call​មក​ប្រាប់​អំ​ប្បាញ់​មិញ​ ​ទើប​បាន​ជា​មាន​ពេល​ទំ​នេរ​ មាន​អារ​ម្មណ៍​មក​ចុច​កំ​ព្យូ​ទ័រ​លេង​ឆាត​ក្នុង​ហ្វេស​បុក​ ​លេង​មួយ​ម៉ោង​ជាង​បាត់​ទៅ​ហើយ​ តែ​គ្មាន​មាន​ស្រ​មោល​អ្នក​ណា​តប​ខម​មិន​ឆ្លើយ​មក​វិញ​សោះ​  ​និ​យាយ​ទៅ​ខ្ញុំ​ទើប​តែ​ចេះ​ប្រើ​អ៊ីន​ធើ​ណេត​ថ្មីៗ​នេះ​ទេ​ ទើប​មិន​ជា​សូវ​មាន​មិត្ត​ភក្តិ​ច្រើន​ក្នុង​ណេត​នឹង​គេ​ មាន​ត្រឹម​តែ​មិត្ត​ភក្តិ​មួយ​ចំ​នួន​ដែល​រៀន​នៅ​ក្នុងវិ​​ទ្យា​ល័យ​ជា​មួយ​គ្នា​តែ​ប៉ុ​ណ្ណោះ

ខ្ញុំ​​មិន​​ដឹង​​ថា​​ត្រូវ​​ធ្វើ​អី​ជា​បន្ត​ក៏ចេះ​តែ​ឆែក​មើល​ពត៍មាន​ផ្សេងៗ ដែល​ប្លែក​ៗ តែ​ដូច​ជា​គ្មាន​មាន​អី្វ​គួរ​អោយ​ចាប់​អារម្មណ៍​ផង ក៏​ប្រ​ទះ​ឃើញ​មាន​តំនរ​ភ្ជាប់​ច្រើន​ ហើយ​ប្លែក​ៗក៏ចុច​យក​មួយ​ដើម្បី​មើល​ (វ៉ាវ….​! មាន​រឿង​អី​ច្រើន​មែន​ទែន ប្រ​ហែល​ជា​ប្លក់​អ្នក​និពន្ធ​ហើយ​មើលទៅ​ រឿង​នេះ​ទំ​នង​ជា​រឿង​ស្នេហា​ ត្រូវ​ចិត្ត​ខ្ញុំ​ម៉ាច់​តាម្ម៉ង​ ហិហិហិ ក៏​ចុច​មួយ​សាក​មើល​….

ដៃ​មួយ​​ក្តាប់​របស់​ខ្ញុំ​កំ​ពុង​តែកាន់​គ្រាប់​ស្វាយ​ចន្ទី មួយ​ថង់​យ៉ា​ងទំ​នង ចំនែក​ឯ​ភ្នែក​វិញ​ខំ​សំ​លឹង​មើល​ចំ​នង​​ជើង​​រឿង​យ៉ាង​ជក់​ចិត្ត​ មួយ​ថ្ងៃ​ក្នុង​ក្តី​ចងចាំ ហូ!!!! មិនណយ​ទេ​បើកមើលសិន

[…………………] កុំប៉ះខ្ញុំ ពេលនេះ​អា​រម្មណ៍​ខ្ញុំ​កំពុង​តែ​អណ្តែត​អណ្តូង​ហើយ​!!!!

« មើល!!!! ម៉ាក់!

ម៉ាក់!!!!!!!!!!!

« បងចនហ្អា៎…………ចេញទៅលេងក្រៅបានអត់? ខ្ញុំ​មិន​ខ្វល់​ ហើយ​យក​គ្រាប់​ស្វាយ​ចន្ទី​​ក្តោប​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ពោះ

« អត់!!!!!

« ញុំាស្ករដូងបាន​អត់​?

« អត់ទេ ទុកចាំក្រោកពីគេងចាំញុំា

« អាឆ្កួត………………………. អុញ 0-o ហាហា ស្ពឹកមុខ!

បន្តិចក្រោយមក……. បន្ទាប់ពីខ្ញុំទ្រាំមិនបានចំពោះ សម្រែកជំទាលរបស់ នាងតូចនឹងមិនបាន ខ្ញុំក៏សម្រេចចាប់ផ្តើមវិធានការជាប្រចំារបស់ខ្ញុំ រាល់ពេលម៉ាក់មិននៅ! ហិហិ (នៅក្នុងទូនឹងហើយ) កឹកឹកឹកឹកឹ

« នៅក្នុងនឹងហើយ ចាំម៉ាក់មកវិញ ចាំចេញ! ហាហាហហាហាហា សំលេងសើច​ យ៉ាងខ្លាំងរបស់ញ៉ុម​ធ្វើ​អោយ​ ស្រី​តូច​របស់​ម៉ាក់ដែ​លនៅ​ក្នុង​ទូ​ខោអាវ កាន់​តែ​បន្ថែម​ សម្រែក​ជេរ​កាន់​តែ​ខ្លាំ​ង​ឡើង​ថែម​ទៀត​ ! (អា​…………………………………………………កួត)ហាហហាហាហា

ខ្ញុំក៏សំរេចចិត្តថា​ឈប់​ខ្វល់​ ហើយ​ដើរ​ចេញ​ពី​បន្ទប់​គេង​របស់​ម៉ាក់​ ទៅ​លេង​ណេត​ជា​បន្ត

មួយ​សន្ទុស​ក្រោយ​មក………

ខ្ញុំរត់​យ៉ា​ង​លឿន​នៅ​ពេល​ដែល​លឺ​សំលេង​ថង់​បន្លែ​ រីក​រោក់ៗ នៅ​ឯ​ខាង​ក្រោយ​ផ្ទះ ដឹប​​​ ដឹប​ ដឹប នេះ​ហើយ​ជា​សំ​លេងជើងរបស់ខ្ញុំ ប្រវត្តិសាស្រ្តហើយ នរណាក៏ប៉ាចោអោយឡើងសុំា ដែររាល់តែថ្ងៃនឹង ^o^”

« ឯណាអូន ហ្អរ? ម៉ាក់កាន់ថង់​​ស្បែក​ជើង​មួយ​សំ​រាប់​ មើល​ទៅ​ប្រ​ហែល​ជា​របស់​ស្រី​តូច​របស់​គាត់​ហើយ​មើល​ទៅ​ “0”

ខ្ញុំ​​ស្រាប់​តែ​មាន​អារម្មណ៍​ថា ភ្ញាក់​ផ្អើលមួយ​រំ​ពេច​ លាយ​ឡំ​នឹង​ភាព​ភិត​ភ័យ​ចំពោះ​សំ​នួរ​របស់​ម៉ាក់​  ម៉ាក់​បាន​សំលឹង​មើល​ភ្នែក​របស់​ខ្ញុំ​ ហាក់​ដូច​ជា​យល់​នៅ​អ្វី​មួយ​ដែល​មាន​នៅ​ក្នុង​កែវ​ភ្នែក​របស់​ខ្ញុំ

« ប្អូន​នៅ​ឯណា?  ម៉ាក់សំលត់ខ្ញុំ​ធ្វើ​អោយ​ទឹក​ភ្នែក​របស់​ខ្ញុំ​ចាប់​ផ្តើម​ស្រក់​ចុះ​មក​ តក់​តក់

ខ្ញុំ​ក៏​ប្រ​ញាប់​រត់​ចូល​ទៅ​ក្នុង​បន្ទប់​របស់​ម៉ាក់​ ទាំង​មាន​ម៉ាក់​នៅ​ពី​ក្រោយ​ សភាព​នៅ​ក្នុង​បន្ទប់​ស្ងប់​ឈឹង​ គ្មាន​មាន​សំ​លេង​រំ​ងឹក​អ្វី​បន្តិចសោះឡើយ ធ្វើអោយ​អារម្មណ៍​របស់​ខ្ញុំ​កាន់​តែ​ភ័យ​រន្ធត់​ថ្វេរ​ដង

ខ្ញុំ​​បាន​លត់​ជង្គង់​ចុះ​នៅ​នឹង​មុខ​ទូ​ខោអាវ​ដ៏ធំ​មួយ រួច​ចាប់​កាច់​សោរ​ ​យ៉ាង​អស់កំលាំង​​ពីដៃ

ស្រីតូច​បាន​បាត់​ខ្លួ​ន​ពី​ក្នុង​ទូ​ សភាព​នៅ​ក្នុង​ទូ​ ស្រាប់​តែ​ទទេរ​ស្អាត​ គ្មាន​សល់​អ្វី​សូម្បី​តែ​សំលៀក​បំ​ពាក់​របស់​ម៉ាក់

ខ្ញុំភ័យ​! ខ្ញុំ​ខ្លាច! ខ្លាច​បាត់​បង់​ រឿង​ដែល​មក​ពី​ខ្ញុំ ដែល​ធ្វើ​អោយ​ខ្ញុំ​ មិន​អាច​អត់​អោន​អោយ​ខ្លួន​ឯងបាន​ ម៉ាក់​​កូន​ពិត​ជា​ខ្លាច​មែន​យប់​មិញ​នោះ! កូន​បាន​រត់​មក​មើល​ម៉ាក់​នឹង​មីអូន​ទាំង​មមើ​ ទាំង​ភាព​ភ័យ​ស្លុត​អស់​ពី អា​រម្មណ៍​ កូន​មិន​ចង់​អោយ​មាន​រឿង​ចឹង​កើត​ឡើង​មែន​នោះ​ទេ​ ម៉ាក់! កូន​ភ័យ​ណាស់​ចំ​ពោះ​ហេតុ​ការណ៍​យប់​មិញ​  វាអាច​កើតឡើង​មែន​ទេ?​ កូន​ភ័យណាស់?

ម៉ាក់​បាន​អង្អែល​ក្បាល់​ខ្ញុំ​ថ្នម​ៗ ដោយភាព​កក់​ក្តៅ ហើយ​ប្រាប់​មក​ខ្ញុំ​វិញថា

« វានឹង​កើត​ឡើង​នៅ​ពេល​នេះ! ភ្នែក​ម៉ាក់ស្រាប់​តែ​ឡើង​ក្រហម​មួយ​រំពេច​ហើយ​ ឈាម​ពណ៍​ក្រហម​ឆ្អឹន​ក៏​បាន​ស្រាក់​ចុះ​មក លើថ្ពាល់​ខាង​ឆ្វេង​របស់​ខ្ញុំ​  ខ្ញុំ​មិនអាច​ធ្វើ​អ្វី​បាន​ទេ បើ​ពេល​នេះ​ខ្ញុំ​កំពង់​តែ​ស្ថិតនៅ​​ក្នុង​​រង្វង់​ដៃ​ម៉ាក់​បាត់​ទៅ​ហើយ​នោះ​! ង៉ា………………….ម៉ាក់…………………!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

គ្មាន​អ្នក​ណា​ដឹង​នោះ​ទេ​ ​ក្រៅ​ពី​ខ្ញុំ​ក៏​មិ​ន​បាន​ដឹង​ខ្លួន​ឯង​ដែរ​ថា​ អ្នក​ដែល​ផ្តល់​ភាព​កក់​ក្តៅ​ដល់​ខ្ញុំ​បាន​ខ្លាច​ជា​បែប​នេះ​ ​ម៉ាក់​បាន​ស្លាប់​បាត់​បង់​ជី​វិត​យូ​មក​ហើយ​ ​តែ​យប់នេះ​ខ្ញុំ​បែរ​ជា​ យល់​សប្តិ​ឃើញ​គាត់​ទាំង​ស្រស់​ ​ហើយ​ដក់ភាពភ័យខ្លាចយ៉ាងខ្លាំងដល់អារម្មណ៍របស់ខ្ញុំ ម៉ាក់…….!

វឌ្ឍនៈខ្មែរ

ថ្ងៃទី១៦ ខែ តុលា​ ២០១១

ជីវិតលើទីផ្ទះទឹក(២)

[……] (​​អ្នក​​បែប​​គិត​​ថា​​ខ្ញុំ​​​ជា​​កូន​​ក​​ត្ត​​ញ្ញូ​​ហើយ​មើល​ទៅ​​​ ​តែ​ទោះ​បី​ជា​​ក​​ត្ត​​ញ្ញូ​​យ៉ាង​​ណា​​ ​ក៏​​ជី​​វិត​​ខ្ញុំ​​​​នៅ​តែ​​មិន​​អាច​​ឈាន​​ជើង​​ចេញ​​ពី​​ទី​​ទឹក​​នេះ​​ដ​ដែលបាន​​​ត្រឹម​​តែ​​ព្យា​​យាម​​ស្វែង​​រក​​លុយ​​ ​​ពី​​ការ​​ដឹក​​ភ្ញៀវ​​ទេស​​ចរណ៍​​កំ​​សាន្ត​​នៅ​​តាម​​ផ្ទៃ​​​ទឹក​​បឹង​​ទ​​ន្លេ​​សាប​​នេះ​​តែ​​ប៉ុ​​ណ្ណោះ​​ (​​ស​​ង្ឃឹម​​ថា​​អ្វី​​ដែល​​កូន​​ខំ​​ប្រឹង​​ប្រែង​​ នឹង​​អាច​​ជួយ​​អោយ​​ពុក​​ម៉ែ​​រស់​​នៅ​​ដោយ​​មាន​​សេច​​ក្តី​​សុខ​​ក្នុង​​រង្វង់​​គ្រួ​​សារ​​ដែល​​​​​មាន​​ភាព​​កក់​​ក្តៅ​​ទៅ​​ចុះ​​)

ខែ​នេះ​គឺ​ជា​ខែ​ប្រាំង​ ​ភ្ញៀវ​ទេស​ចរ​ដែល​តែង​តែ​មក​កំ​សាន្ត​នៅ​ទី​នេះ​ ​គឺ​គ្រាន់​តែ​ចង់់​មក​មើល​ជី​វ​ភាព​រស់​នៅ​រ​បស់​ប្រ​ជា​ជន​ ផ្ទះ​ទឺក ការ​នេ​សាទ​​ ​នឹង​កំ​សាន្ត​មើល​សត្វ​ព្រៃ​តាម​បឹង​តែ​ប៉ុ​ណ្ណោះ​ ​​ ​នេះ​ហើយ​ដែល​ជា​ម​ធ្យោ​បាយ​ស្វែង​រក​កំ​រៃ​ដ៏​ល្អ​បំ​ផុត​ ដែល​ប្រ​ជា​ជន​នៅ​ទី​នេះ​ធ្វើ​បាន​ក្រៅ​ពី​ការ​ធ្វើ​អា​ជី​វ​កម្ម​នេ​សាទ​​ ​នៅ​លើ​ផ្ទៃ​ទឹក​ ​ដែល​ខ្ញុំ​ប្រាប់​ថា​គឺ​ជា​ផ្ទះ​ទឺក​នោះ មិន​នយ​នោះ​ទេ​ សឹង​តែ​មាន​អ្វី​ៗ​គ្រប់សព្ធ​​​បែប​យ៉ាង​ទាំង​អស់​មិន​ចាញ់​នៅ​លើ​គោក​ប៉ុ​ន្មាន​ដែរ​ ^-0ហិ​ហិ​ បើ​មើល​ទៅ​ចំ​ពី​មុខ​ផ្ទះ​របស់​ខ្ញុំ​គឺ​មាន​ក​ន្លែង​មួយ​ដែល​ជា​ព្រះ​វិ​ហារ​របស់​អ្នក​កាន់​គ្រិះ​សា​ស​នា​បាន​អ​ណ្តែត​ត្រ​ឆឹង​ប​ង្អួត​រាង​នៅ​លើ​ទឹក សម​ជា​មួយ​នឹង​កំ​ពូល​ស្រួច​ខ្ពស់​ មាន​រូប​ឈើ​ឆ្កាង​នៅ​ឯ​ចុង​​ បញ្ចក់​អោយ​ឃើញ​ថា​ នេះ​ហើយ​ គឺ​ជា​ព្រះ​វិហារ​សាសនា​របស់​ពួក​គេ​​ ​ចំ​នែក​វត្ត​អា​រាម​វិញ​ដូច​ជា​មិន​ទាន់​ឃើញ​មាន​នៅ​​ឡើយ​​​ទេ​មើល​ទៅ​ ​មាន​តែ​ត្រូវ​ឆ្លង​ទូក​ឡើង​ទៅ​ទី​គោកហើយ​មើល​ទៅ​​!ហិហិ (ដូច​ជា​មិន​អស់​ចិត្ត​សោះ! )​ នៅ​ពេល​ដែល​មាន​បុណ្យ​ជាតិ​ម្តង​ៗ​ ​តែ​អ្វី​ដែល​ចំ​លែក​នោះ​ ​គឺ​មាន​ហាង​ទំ​និញ​ស្ទើរ​គ្រប់​មុខ​ ​ហាង​លក់​ទូ​រ​ស័ព្ទ​ ​ដែល​មាន​ដាក់​ផ្លាក​ក្រុម​ហ៊ុន​មួយ​ចំ​នួន​ដូច​ជា​ ប៊ី​ឡាញ​ ​អឹម​ហ្វូន​ ​អី​ណា​!​ ​ហិហិ^^​​ ​ខ្ញុំ​លឺ​ចាស់​ៗ​គាត់​និ​យាយ​ប្រាប់​ថា​​ ​កាល​ពី​មុន​មិន​មែន​មាន​តែ​ប៉ុ​ណ្នឹង​នោះ​ទេ​ ​សូ​ម្បី​តែ​ ​បារ​ ​ផ្ទះ​បន​ កា​រ៉ា​អូ​ខេ​ ​នឹង​អ្វី​ផ្សេង​ទៀត​ក៏​មាន​ដែរ​ ​ក៏​ប៉ុ​ន្តែ​ដោយ​សារ​តែ​ ​កើត​មាន​អំ​ពើ​ហឹ​ង្សា​រ​ក្នុង​គ្រួ​សារ​ច្រើន​ពេក​ទើប​បាន​ជា​រាជ​រ​ដ្ធា​ភិ​បាល​ មិន​អ​នុ​ញ្ញាត​អោយ​បើក​អា​ជីវ​កម្ម​បែប​នេះ​ជា​បន្ត​ទៀត​!​ ​តែ​ប៉ុ​ណ្ណឹង​ឯង​ រ​វល់​តែ​និ​យាយ​ភ្លេច​គិត​ដល់​វគ្គ​ដែល​ឪ​ពុក​ខ្ញុំ​គាត់​ដេក​ឈឺ​នៅ​ឯ​ម​ន្ទិ​រ​ពេទ្យ​មិន​ដឹង​ថា​យ៉ាង​ម៉េច​ហើយ​ទេ​^​^​??????

សំ​លេង​ក្បាល​ម៉ា​ស៊ីន​ទូក​ចេះ​តែ​លាន់​លឺ​មិន​ដាច់​សូរ​ ​តែ​មិន​បាន​ប៉ុ​ន្មាន​ ខ្ញុំ​ក៏​បរ​មក​ដល់​កំ​ពង់​ចត​ទូក​ដែល​នៅ​ជាប់​នឹង​មាត់​ច្រាំង​ដែល​មាន​ផ្ទះ​ ​ ​មាន​ទំ​ហំ​តូច​ៗ​ ជា​ច្រើន​ ហើយចំ​ពោះ​​ផ្ទះ​នេះ​អ្នក​ដែល​មិន​ដឹង​ច្បាស់​ជា​មិន​ជ្រាប​ពី​ល​ក្ខ​ណៈ​ពិ​សេស​រ​បស់​វា​នោះ​ទេ​ គឺ​នៅ​ពេល​ដែល​មាន​ទឹក​ជំ​នន់​រឺ​ក៏​ពេល​ទឹក​នៀច​មក​ដល់​ម្តង​ៗ​ ​អ្នក​ស្រុក​អ្នក​ភូមិ​តែង​តែ​នាំ​គ្នា​លើក​ផ្ទះ​នោះ​រត់​ដេញ​តាម​ល្បើន​ទឹក​គ្រប់​ៗ​គ្នា​!​​ហិ​ហិ​ មើល​ទៅ​វា​ជា​ចំ​នុច​មួយ​ដែល​គួរ​អោយ​ចាប់​អារម្មណ៍​សំ​រាប់​ភ្ញៀវ​ទេស​ចរណ៍​ជា​ខ្លាំង​ដែលនិយម​មក​កំ​សាន្ត​ គិត​ថា​វា​គួរ​​អោយ​​ស​​ប្បាយ​​ម្យ៉ាង​ដែរ​ តែ​ចំពោះ​​​​អ្នក​ភូមិ​នៅ​ទី​នេះ​ ​គឺ​ជា​រឿង​សុំ​ញុំា​រ​បស់​ពួក​គេ​អស់​ទៅ​ហើយ​ ​ដែល​ត្រូវ​ធ្វើ​បែប​នេះ​ជា​ប្រ​ចាំ​៕   […………..]

អរគុណចំពោះការអាន

សូមតាមដាននៅវគ្គបន្តទៀត……

ជីវិតលើទីផ្ទះទឹក(១)

គឺ​ជា​ស្នា​ដៃ​ថ្មី​រ​បស់​ខ្ញុំ​ 🙂 ​ដែល​នឹង​នាំ​អា​រម្មណ៍​រ​បស់​បង​ប្អូន​ទាំង​អស់​គ្នា​ទៅ​លេង​នៅ​ទី​កំ​សាន្ត​មួយ​ក​ន្លែង​ ដែល​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ស្រុក​ ​កំ​ពង់​លួង​ ​ខេត្ត​ពោ​ធិ៍​សាត់​ ​ក្នុង​រឿង​នេះ​នឹង​និ​យាយ​អី​ពី​ជី​វ​ភាព​រស់​នៅ​រ​បស់​បង​ប្អូន​ដែល​រ​ស់​នៅ​ទី​នោះ​ផ្ទាល់​​ បើ​​សិន​​ជា​​បង​ប្អូន​ចង់​ដឹង​សូម​អញ្ចើញ​តាម​ដាន​ទាំង​អស់​គ្នា​ណា ហើយក៏សូមផ្តល់ជាមតិស្ថាបនាផងដែរ

🙂 😀 🙂

មាន​​អា​រម្មណ៍​​ថា​​ស្រាល​​ខ្លួន​​នៅ​​ពេល​​ដែល​​ទើប​​តែ​​ចេញ​​ពី​​ទឹក​​មក ​​ទាំង​​ខ្លួន​​ទ​ទឹក​​ជោក​​ ​ដូច​​ជា​​ក​ណ្តុរ​​ធ្លាក់​​​ទឹក​​ពាង​​ ហិ​ហិ​^-9​ ក៏​​ប៉ុ​ន្តែ​​នេះ​​គឺ​​ជា​​ទឹក​​បឹង​​ដែល​​អ្នក​​ភូមិ​​​រ​បស់​​ខ្ញុំ​​នាំ​​គ្នា​​​ធ្វើ​​អា​ជិវ​​កម្ម​​ជា​​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ​តាំង​​តែ​ពី​​ដូន​​តា​​មក​​ម្លេះ​​ ​រី​​ឯ​​ជី​វិត​​រ​បស់​​ខ្ញុំ​​វិញ​ ​មើល​ទៅ​ហាក់​ដូច​ជា​​មិន​​ដែល​​មាន​ឪ​កាស​​បាន​​ឈាន​​ជើង​​ជាន់​​​​​ទី​​​ទួល​​នឹង​​គេ​​ទេ​​មើល​​ទៅ​​​​​ ​មាន​​តែ​​ទឹក​​ទ​ន្លេ​​ស្រោច​​ស្រព​​ ​ព​រ​ពេស​​ដាប​​​ជើង​​​​មេឃ​​​​ ​ដាច់​​ក​ន្ទុយ​ភ្នែក​​ ​ពណ៍​មាស​ នា​ថេរ​វេលា​នៃ​រាត្រី​កាល​ដែល​ទាប​នឹង​ខិតចូល​មក​ដល់ សល់​ត្រឹម​តែ​សំ​លេងខ្យល់​បក់រ​សៀក​ នឹង​សំ​លេងសត្វទុង​ស្រែកយំ ទ​ទះ​ស្លាបរកគូរវា  បែរ​មក​ឯ​ខ្ញុំ​កំ​ព្រា​ ឯកោក​ណ្តាល​ផ្ទៃ​បឹង​​​ទ​ន្លេ​សាប​ដ៏​សែន​ស្ងប់​ស្ងាត់​ទៅ​វិញ

ជា​រៀង​រាល់​ព្រឹក​ ​មាន​ទូក​នេ​សាទ​ជា​ច្រើន​បាន​បរ​ ​កាត់​ផ្ទះ​របស់​ខ្ញុំ​​ ហ្អាក​!​ ​មិន​ដែល​មាន​!​ មិន​ដែល​ទូក​ឯ​ណា​មក​បើក​កាត់​មុខ​ផ្ទះ​ម៉េច​ទេ​លោក​អើយ​​!​ ​ហិ​ហិ​ហិ​ ​អ្នក​នឹង​ឆ្ងល់​!​ ព្រោះ​នេះ​ជា​ទំ​នៀម​ទំ​លាប់​រ​បស់​អ្នក​ភូមិ​បែប​នេះ​ ពី​បុ​រាណ​មក​ហើយ​!​ សំ​រាប់​គ្រួ​សារ​ដែល​មាន​អា​ជីវ​កម្ម​ជា​អ្នក​នេ​សាទ​ដូច​ជា​ខ្ញុំ​ តែង​តែ​មានផ្ទះ​ទឹក​ប្រ​ចាំ​គ្រួ​សារ​នី​មួយ​ៗ

ខ្ញុំ​​រស់​នៅ​ក្នុង​គ្រួ​សារ​ខ្មែរ​មិន​ចំ​ខ្មែរ​ វៀត​ណាម​មិន​ចំ​យួន​!​ ​ព្រោះ​ឪ​ពុក​របស់​ខ្ញុំ​គាត់​ជា​ជន​ជាតិ​ខ្មែរ​សុទ្ធ​សាត​ ​តែ​ចំ​នែក​ខាង​ម្តាយ​វិញ​គឺ​ជា​ជន​ជាតិ​ វៀត​ណាម​ចំ​តួ​!​ ​វា​ធ្វើ​អោយ​ខ្ញុំ​កាត់​មិន​ត្រូវ​ ​ក្រោយ​ពី​ខ្ញុំ​អា​យុ​បាន​ប្រ​មា​ណ​៨​ឆ្នាំ​ ម្តាយ​របស់​ខ្ញុំ​ក៏​មក​រស់​នៅ​ជា​មួយ​នឹង​លោក​យាយ​ដែល​ជា​អ្នក​នេ​សាទ​នៅ​លើ​ទឹក​នេះ​ ធ្វើ​អោយ​ជី​វិត​ខ្ញុំ​ក្លាយ​ទៅ​ជា​ខ្មោច​ទឹក​!​ ហិ​ហិ​ហិ​ ​តែ​ក៏​ថា​មិន​ត្រូវ​ដែរ​ ព្រោះ​អី​ឡូវ​ខ្ញុំ​ពេញ​កំ​លោះ​បាន​២​ឆ្នាំ​ហើយ​!​ ក៏​បាន​ចេញ​មក​ជួយ​រក​ស៊ី​ជំ​នួស​លោក​ពុក​ដែល​កំ​ពុង​តែ​ឈឺ​ធ្ងន់​ ​នៅ​ឯ​ម​ន្ទីរ​ពេទ្យ

ពុក​មាន​សំ​ណាង​ជាង​ខ្ញុំ​ ​ព្រោះ​គាត់​បាន​ឡើង​គោក​ជាប់​មក​រ​ហូត​ ​តែ​ចៃ​ដន្យ​អី​ជួប​គ្រោះ​អា​ក្រក់​ គឺ​គាត់​ត្រូវ​គោ​យន្ត​ធន់​តូច​មួយ​គ្រឿង​រ៉េ​ចង្កូត​មក​បុក​គាត់​ពី​ក្រោយ​នៅ​ពេល​ដែល​គាត់​កំ​ពុង​ជិះ​កង់​ទៅ​យក​គ្រឿង​ម៉ា​ស៊ីន​មក​ដាក់​ក្បាល​ទូក​ដែល​ខូច​ ព្រោះ​គ្រួ​សារ​របស់​ខ្ញុំ​រស់​បាន​សព្វ​ថ្ងៃ​ក៏​ដោយ​សារ​តែ​ទូក​ទេស​ចរណ៍​តូច​មួយ​នេះ​ដែរ​ ​តែ​អី​ឡូវ​គាត់​ប្រ​ហែល​ជា​បាន​ធូរ​ស្បើយ​ជាង​មុន​​ហើយ​មើល​ទៅ​ ព្រោះ​មាន​ម៉ែ​នៅ​ជួយ​មើល​ថែ​ជាប់​ជា​រ​ហូត​មក​!

ខ្ញុំ​បាន​ងើប​ចេញ​ពី​ទឹក​មក​ សំ​យុង​ដៃ​ទៅ​កាន់​ប​ង្កាន់​ដៃ​ជ​ន្តើរ​ ទាញ​យក​ក្រ​មារ​មក​ជូត​មុខ​មាត់​នឹង​សក់​រួច​ដើរ​ងើន​ៗ​តំ​រង់​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ផ្ទះ​ (​ផ្ទះ​នេះ​តូច​ហើយ​ទាប​ទៀត​ កំ​ពស់​រ​បស់​ខ្ញុំ​មិន​អាច​ធន់​នឹង​កំ​ពស់​ផ្ទះ​នេះ​បាន​ទេ​ ចឹង​តើ​បាន​ជា​ក្បាល​របស់​អ្នក​ភូមិ​នេះ​មួយ​ៗ​ឡើង​ច​ង់​ទំ​ពេក​អស់​គ្រប់​គ្នា​!​ហិ​ហិ​)

ម្ហូប​ប្រ​ចាំ​ត្រ​កូល​របស់​អ្នក​ភូមិ​នៅ​ទី​នេះ​គ្មាន​អី​ក្រៅ​ពី​ផ្អក​កំ​ពិស​ ​នឹង​ ​ត្រី​ប្រា​ហើម​នោះ​ទេ​!

ក្រោយ​ពី​បាន​សំ​អាត​ខ្លូន​បាន​ស្រួល​បួល​ហើយ​ សំ​លេង​ពោះ​របស់​ខ្ញុំស្រា​ប់​តែ​ថ្ងូរ​ឡើង​ហាក់​ដូច​ជា​ចង់​ស៊ី​ពោះ​វៀន​ពោះ​តាំង​ខ្ញុំ​ទាំង​រស់​អឹ​ញ្ចឹង​ តែ​ធ្វើ​ម៉េច​បើ​នេះ​​ជា​សារ​ជាតិ​រ​បស់​ម​នុស្ស​ទៅ​ហើយ​ ពេល​បើក​គំ​រប​គ្រប​ម្ហូប​ភ្លាម​ក៏​កើត​អា​រម្មណ៍​មួយ​ថា​នឹក​ដល់​ឪ​ពុក​ដែល​កំ​ពុង​សំ​រាន្ត​នៅ​ឯ​ពេទ្យ​មិន​ដឹង​ជា​យ៉ាង​ម៉េច​យ៉ាង​ម៉ា​ហើយ​ទេ​ ​ខ្ញុំ​​មិន​គួរ​បាន​ឆ្ងាញ់​មាត់​តែ​ឯង​ភ្លេច​គុណ​របស់​លោក​នោះ​ទេ​ ប្រយោគ​មួយ​ឃ្លា​នេះ​ធ្វើ​អោយ​ខ្ញុំ​បាយ​លែង​ចូល​​ហុត​ទឹក​សំ​លរ​លែង​កើត​ ហើយ​ក៏​ស្ទះ​វឹង​សំ​ដៅ​ទៅ​កំ​ពង់​ចង​ទូក​ដែល​នៅ​ខាង​ក្រោយ​ផ្ទះ​ ចាប់​ស្រាយ​ចំ​នង​ទូក​ដែល​នៅ​ជាប់​នឹង​បង្កាន់​ដៃ​ជ​ន្តើ​រ​ ​ទាញ​ខ្សែ​ម៉ា​ស៊ិន​បើក​ទៅ​យ៉ាង​លឿន[……………..]

អរគុណចំពោះការអាន

សូមតាមដានវគ្គបន្ត…. 🙂